Nadświadomość - ciąg dalszy

[Deonix_]

Ocknęła się w zielonej kałuży, czując w ustach metaliczny posmak. Dookoła było pełno amarantowego dymu. Trochę otępiona wsparła się na nadgarstkach i uniosła górną część tułowia, równocześnie rozglądając się wokół. Znowu jej oczom ukazał się blondyn. Zdziwiona rozdziawiła usta i… wtedy właśnie zaczął ją męczyć duszący, suchy kaszel.
Kaszlała tak chyba z pięć minut  - dopóki nie wykrztusiła z siebie zwartej, metalowej kuli wielkości męskiej pięści.

 

 – To zgnieciony autobus. – rzekł z uśmiechem stojący obok dziewczyny chłopak. Marita wyczerpana i zawstydzona całą sytuacją odsunęła się od niego,
i raptownie poderwawszy się pobiegła przez kłęby dymu.

–Zaczekaj! Marita, nie idź tam! – krzyczał blondyn. Dziewczyna zatrzymała się. –Skąd wiesz, jak mam na imię? – spytała z zaciekawieniem odwracając głowę w jego stronę.
Nie odpowiedział. Zbliżył się tylko, odgarnął włosy z twarzy dziewczyny i delikatnie wsunął język w jej rozchylone usta. Znieruchomiała.
Słodkie ciepło rozlało się po jej drobnym ciele. Lewitowała płonąc niebieskim, faceliowym ogniem.

A po wszystkim - kiedy ich usta i języki rozłączyły się - ujrzeli zamrożone kłęby złotego pyłu.

 

***

Oboje znaleźli się na scenie. Wokół siebie dostrzegli publiczność ze złożonymi do braw rękoma. Jednak nikt z siedzących na widowni się nie poruszał. Ludzie siedzieli zastygnięci jak woskowe figury. Tylko Marita i jej towarzysz mieli możliwość nieskrępowanej lokomocji. –Marcin, czy ty rozumiesz coś z tego? –Spytała Marita. –Nie, a skąd…? – nie dokończył zdania,
gdyż dziewczyna wskazała wzrokiem napis na jego koszulce. Widniały tam jego imię i nazwisko oraz inne dane. Chłopak zarumienił się. –Nic z tego nie rozumiem.
Rozumiem, że wiem coś niecoś o tobie, bo mi się przyśniłaś, ale jak wytłumaczyć to?! – powiedział patrząc z niedowierzaniem w dół swojego tułowia. –Jak to możliwe? – Marita wzruszyła ramionami, po czym uśmiechnęła się najsłodziej, jak potrafiła i wtuliła swoją filigranową sylwetkę w smukłe ciało Marcina. W tym momencie kurtyna zawieszona nad nimi opadła i spłukał
ich zimny, szklisty deszcz. Oboje stali się przezroczyści. Mogli dostrzec u siebie nawzajem pracujące narządy wewnętrzne. Lecz zamiast przesuwających się różnymi drogami płynów ustrojowych widzieli ciągi cyfr. Tylko impulsy nerwowe w elektrycznych synapsach jawiły im się jako krótkie, lecz ciepło lśniące, mleczne rozbłyski.

 

Cdn. ...

Edytowane 20 Grudnia 2019 przez Deonix_ (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

B.ciekawe :) masz dar plastycznego/malarskiego przedstawiania słowami.

Zwróć uwagę na nadmiar "się " na początku tekstu.

Pozdrowienia 

[Deonix_]

@iwonaroma

 

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nad tymi "się" pomyślę, może jakoś je wyruguję

W każdym razie zawsze wolę coś powtórzyć, niż mieć błędy gramatyczne i merytoryczne. 

 

Pozdrawiam i ja

[Deonix_]

@Landryn

 

Dziękuję pięknie :)

Wszystkiego NAJ w Nowym Roku :)

 

D.

[Deonix_]

@Karina Westfall

 

Dziękuję :))