Zgłoś

Każdy ma swoje: tej owsa my - Dżak.    

Każdy wers jest poezją. Chłód i mrok ludzkiej duszy ma u Ciebie formę małego, zagubionego kotka, który, zamknięty w skrzyni, nie wie, czy przetrwa kolejny dzień. Właściwie dni przestały istnieć – jest tylko ciemność. Idealnie opisałaś tę parę, zobaczyłem w nich więcej niż dotąd. Myślałem, że będąc razem, próbują się uratować nawzajem, dać w ofierze siebie, ale ich przecież już nie ma – dlatego nie ma zbawienia. Nie czeka ich nic prócz "zamarzniętego nieba". Dotarłaś w tym wierszu na samo dno oceanu. Nie ma nic prócz ciemności. Nie będę do niego powracał – jest zbyt sugestywny, a ja, jak mały kotek, boję się zamkniętych pomieszczeń. Nie ma tu nawet promyka światła. Powiedz, proszę, jak czułaś się po napisaniu tego wiersza? Czy wymagał tylko technicznej sprawności, czy było coś więcej?

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Starzec cyklicznie nas odradzają i dodają otuchy...dobrze, że są.

@Maciej Szwengielski  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  I to jest interesujące. Chętnie bym o tym przeczytał.  Pozdrawiam Macieju serdecznie. Bożych błogosławieństw życzę.

Z ta puentą w punkt, dobra tak działa, jak napisałaś. Co do głupot, to są raczej przewrotności, odloty, czy off topy, na temat lub nie, a jak zgrabnie napisane, to fajnie wychodzi. M