Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zwięzłe: nie małe barwy kolibra;
dlatego świt u gałęzi.

Koliber pije kwiaty, z nich
pije swą naturę.

I nagle wstaje dzień,
a przecież doskonale przygotowany:
oparty na
płomienistych skrzydłach i otwartym kwiecie

Opublikowano

Proszę Pana, chetnie zaśpiewałbym z Panią Izą w chórze ;)
- ale ta trzecia zwrotka! Naprawdę koniecznie trzeba wyjaśniać? (nagle, przecież, oparty na - dla mnie przegadują, a gdy patrzę na pierwszą aż jasną w kondensacji, to mi się na płacz zbiera.
Zrób Pan coś, bo chętnie bym w tym chórku pisnął choć niskie C ;)
pzdr. b

Opublikowano

;-) ja tak od siebie;-)
"nagle"wg mnie potrzebne-to buduje sytuację. Trzecia część jest owszem-trochę cięższa przez te wyrazy,które budują relację-ale ja osobiście uważam,że efekt ,sens i treść są tak udane, że cena nie była za wysoka.Można by było trochę inaczej językowo rozwiązać -czyli starać się uniknąć tych wyrazów tworzących sytuacje przeciwstawne przez budowanie takiej sceny miniobrazami -ale wg mnie koncept straciłby wowczas na wyrazistości. Przynajmniej ja tak odbieram,ale oczywiście rozumiem, że to może komuś w odbiorze przeszkadzać.Sertdecznie pozdrawiam obu Panów;-)

Opublikowano

e no Panie Romanie;-)))No co Pan;-)Z resztą nawet, jak Pan nie chce ze mną w chórku, to Pan może solówkę, a ja jaki akompaniament;-)Na lepsze to wyjdzie onej muzyce, bom uzdolniona wokalnie co najwyżej średnio,jak nie marnie;-)))

pozdrawiam jeszcze raz i umykam;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   Bardzo dziękuję!  Piękny komentarz, jakby dalszy ciąg wiersza. Pozdrawiam serdecznie. :) 
    • @Berenika97 dziękuję i pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @infelia   Dialog z lustrem jako konfrontacja z własną prawdą to silny chwyt – zwłaszcza gdy odbicie nie pochlebia, tylko oskarża. Najbardziej przejmujące są te konkretne szczegóły - spóźniony widz życia, ucieczka na antypody, laurka z jednym słowem "Tato". To nie są abstrakcyjne żale, tylko wyrzuty z krwi i kości. Finałowa rada - "pluj w swoją własną żałosną twarz" - to  rodzaj desperackiego gestu wobec niemożności cofnięcia czasu.  Bardzo refleksyjny tekst. (pomimo formy)   
    • @Berenika97 ... między  słowem a snem  rymy uratują  zwłaszcza  gdy wzajemne  ciepło poczują    oczy obrazów  już nie potrzebują  ufają temu  co dotyki ofiarują ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Lenore Grey   Pragnienie "osiąść" pojawia się dwukrotnie, jakby mówiąca osoba szukała wytchnienia, miejsca odpoczynku. Porównanie do zachodzącego słońca nadaje temu pragnieniu naturalności - osiąść tak, jak wszystko w naturze znajduje swoje miejsce. Ale jest tu też  napięcie między "dołem" (gdzie ziała rozpadlina, przepaść) a "wysokością" (gdzie bielała, szeleszcząca dolina). To może być metafora egzystencjalnego wyboru - osiadać mimo zagrożenia, niebezpieczeństwa tuż obok.Utwór ma medytacyjny, nieco melancholijny ton. Może mówić o zmęczeniu życiowym, potrzebie zakorzenienia, albo o akceptacji niedoskonałego świata.  Ciekawy , wielowymiarowy  tekst! Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...