(jesienny chodnik)

[iwonaroma]

jesienny chodnik

spacer ojca i córki

szuranie liśćmi

 

 

 

Edytowane 17 Listopada 2022 przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dzięki za refleksje 

[Ast Voldur]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Proszę mi tutaj wskazać coś co zmusza do przemyśleń?Czekam.Dlaczego nie ojca i syna?Dlaczego nie ojca i matki?Dlaczego nie ojca i wnuczki?

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dlatego, że widziałam ojca z córką. A przemyślenia? Nie jestem osobą nadmiernie ekspansywną, nie zmuszam do przemyśleń. 

[Ast Voldur]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

O ostatnich czterech wyrazach w Pani komentarzu wiem już od dawna(mruga okiem).Mam tutaj dla Pani w prezencie jeszcze moje dwa haiku:

zimowy chodnik

spacer ojca i syna

szuranie śniegiem

 

wiosenny chodnik

spacer ojca i matki

szuranie błotem

 

Jak tęgą trzeba mieć łepetynę, żeby to zobaczyć i napisać w 5 minut?Basho XXI wieku.Hahaha.Pozdrawiam.

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Cóś Panu chyba zaszurało... ;)

[iwonaroma]

Dzięki Dag za serce

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Łucjo, tematyka może i podobna, wszak mamy jesień ;)

Szuranie, które zobaczyłam - jakaś nostalgia w tym była, ojca oczywiście i moja - obserwatora. Tak, za dzieciństwem i jego spontanicznością, swobodnym zachowaniem. U córki to była zabawa ale także więź uczuciowa z ojcem, "robimy to samo", "tata jest jak mój kolega" "jest nam razem dobrze, fajnie" etc. U ojca też oczywiście - prócz nostalgii, więź uczuciowa z córką. No i moja więź z nimi :) Choć oni o tym nie wiedzą ;)

 

 

 

Jednak nie, nie wiem, czy powyższa moja odpowiedź coś zjaśniła :)

 

dzięki za serce!

Edytowane 18 Października 2019 przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)