Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Eretharos   "Pójdę z tobą, pójdę szeptem" - czułość w prostocie. Obietnica towarzyszenia mimo zwiędnięcia, mimo oddalonych gwiazd. Miłość jako ciche trwanie.
    • @violetta  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          w kim Violetta ? Może ja również się w nim zakocham ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      buziaki Violetta !     
    • @vioara stelelor   To metapoezja najwyższej próby. Wiersz o wierszu, który rozciął życie na przed i po. "Sens trwa, niezniszczalny" - słowa wypuszczone w świat żyją własnym życiem, nawet gdy poeta chce je unicestwić.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        I takimi trzeba je przyjmować.   Twój wiersz jest bardzo prawdziwy. Zgadzam się w stu procentach, że wychowano nas na historiach, które miały wpoić nam jakiś system wartości i zasad, a on w realnym życiu okazał się funta kłaków wart.   W poszukiwaniu ideału bardzo łatwo jest zbiegać pół życia, albo spędzić je w poczekalni, a jeśli się zorientujemy za późno, to co wtedy?   Ważne jest działanie - ciągła weryfikacja okoliczności, sytuacji i stawianie sobie celów do osiągania. Poszukiwanie obszarów, na które mamy wpływ. Akurat jest to jeden z aspektów baśni i opowieści, który mówi prawdę o ludzkiej sile sprawczej.  
    • @huzarc   Most między dniem a nocą, dotykiem a bólem - balansujemy na granicy wszystkiego. Nie możemy napisać historii bez dżumy, bez bólu, bez ołowiu w deszczu. To byłaby inna historia, nie nasza. A ta nasza? Zastygnie, niesłyszalna. A potem cisza. Kamienie z myślami, do których nikt nie przyłoży ucha. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...