odwieczny dylemat

[Wojciech Bieluń -Targosz]

szukamy przyjaznych planet
w celu uporania się z własną obsesją
dlatego odnalezienie życia
jest dla nas tak ważne

boimy się najbardziej nieznanego
wszechświat jest go pełen
tworzymy wymyślne bajeczki
by wszystko sobie wytłumaczyć

zostaje kwestia uczynienia znaku
do wyjścia z mroku
bycia znowu w magicznym świecie
do odpłynięcia tam gdzie się już było
i dokąd można powrócić

wiemy świat taki nie jest
pudrujemy go bezmyślnymi filozofiami
nieustannie czując że nas zaskoczy
potrzebny tylko fart

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj Wojciechu - ciekaw te twoje pisanie - lubię 

takie tematy.

                                                                                                                          Pozd.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję Waldku. Widzę z nie zapominasz. pozdrawiam

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mamy problem z prawdą.., z tą, że "odpłynęliśmy"- nie tylko, żeby ją rozpoznać, ale też, by jej się nie bać... A jest ona zawsze tak blisko, zawsze obecna, podąża za nami w każdej chwili i wszędzie. I właśnie ten lęk utrudnia jej rozpoznanie, zmusza do ucieczki, "bajeczek" i "pudrowania". Do bycia człowiekiem, do bycia prawdziwym sobą potrzebna jest odwaga. I do takiego wiersza.  Dziękuję Ci za niego, Wojciechu, i pozdrawiam. :)

[Wojciech Bieluń -Targosz]

wiesz  co czekałem na Twój komentarz. pare razy zaglądałem na stronę i jest- jak zwykle trafiony. Pozdrawiam