Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 Słyszę coś, że games ova
i widzę trzy naboje w locie
ale sztucznie się przeciągam
bo wiem, dostanę za swoje!

 

 Strzelają mi palce od bota
jakby został w mej głowie
(ale społeczny od środka)
aż wypadną przez dłonie.
Słowa.

 

Rozpaczy! że człek ludzki i szczery
a uczucia nie wypełnią numery
bo prędzej padną wam serwery!

 

 Czyli łapię paluszki dla życia
bo brak mi baterii w odbiciach
i jest wciąż godnie i głodniej
bo prawdziwa czy pustynia
i w której formie wybrać...
Dziś wypełnia nas grafika.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak. Ale ja w tym jeszcze widzę odrobinę realności i  to całkowicie bez wirtualności :) Tu ,,siedzi" relacja  i jakże zbyteczny sens jej poprawiania przez coraz to nowsze i bardziej zadumane formy, a tymczasem ich poprzedniczki wydają się nudzić współczesnemu człowiekowi w obliczu technologii i hucznie nazwanego ,,postępu" przez puste Py. A tak naprawdę (jeśli mogę przemawiać za prawdą) możliwe jest, że ci ludzie nigdy nawet nie poznali smaku pierwotnej interakcji ;)

Możliwe, że ja tu tylko wyrabiam sobie jakąś zadumaną ideologię do wiersza, ale takie budzi we mnie odczucia- może tylko ja, bo wiersz jest chyba nieskończony i już inna treść rysuje mi obraz i daje rzut.

Pozdrawiam i cieszę się, że wpadłeś i trafnie wyłapałeś problematykę ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka :) dziękuję     
    • @Berenika97  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Masz dobre oko. Teraz widzę o czym to jest, bo pisałem bez planu. Zapisywałem, co mi w duszy grało. Też nie wiem, czy przeżyła, czy oboje istnieli naprawdę. Co jest prawdziwe, a która część zmyślona. Pisząc ten tekst targały mną silne emocje. Ująłem w nim to, co chciałem powiedzieć na temat dobra i zła. Przyjmijmy, że latarnia jest metaforą człowieka, latarnik jego duszą. Człowiek umiera, gdy gaśnie w nim światło. Latarnik to wiedział, a jednak nie potrafił się przemóc, by rozniecać je każdego dnia na nowo. Po czasie zastanawiam się dlaczego tak jest. Zamykamy się w skorupie i starannie pielęgnujemy traumy, jakby były najbliższymi przyjaciółmi. Nie potrafimy świecić dla innych, wskazywać rozbitkom na morzu drogi. Czy tylko duma nie pozwala, żeby zapomnieć siebie i zamiast wraków poławiać perły? Duma to pierwsza myśl, drugą jest brak miłości. Jeśli ktoś jej doświadczył, nie potrafi inaczej. Nie będę się w to wgłębiał, to zbyt osobiste sprawy. Ucieszę się, jeśli znalazłaś w Johnie choć jedną cechę, która nie czyni go straconym. Miłość nas zbawia, jednak jest trudno na miłość się otworzyć.   Nie czytałem tego opowiadania Allana Poe, ale znam inne i orientuję się w jego manierze pisarskiej. Pochlebia mi porównanie. Rzeczywiście tekst jest pisany dość archaicznym językiem. Pisany był jako fantasy, a ten gatunek lubi takie archeo naleciałości. Uwielbiam morze i morskie latarnie. Myślę, że mógłbym zostać latarnikiem. Dzięki temu opowiadaniu, tak wiele wiem o jego pracy ;)
    • @KOBIETA to jak już to dominantę wolę i bez odchylenia ;)
    • @Charismafilos   nie wiem

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      przed czym i po czym? może wypośrodkuj po prostu ? taką sobie medianę poszukaj
    • @Somalija ja codziennie się karmię słowem bożym rano, zawsze słucham, nawet parę razy, bo to jest takie ach jak twój ksiądz:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...