Podsycam twój ból

[Koziorowska]

Obiecuję, że w weekend znajdę czas, aby skomentować Waszą twórczość.

 

 

***

 

 

Podsycam twój ból

 

 

Podsycam twój ból

niedokończonym snem;

cisza, co się w dreszcz ciała skrada,

czeka na czas. Czas, co mdłą łzą

żłobi bruzdę twego mózgu,

jest tak bliski Bogu.

 

W krwi swojej

szukam tego, co Go powołał;

na razie mam ręce pełne

niewidomych gwiazd.

 

Płynę z prądem księżyca,

który mruga do mnie lewym okiem;

prawe stracił w walce.

Dotykam twego smutku, skulonego

w piątym kącie; do jutra zapomni,

co stało ci się w duszę.

 

Zmysł smaku doprowadza zmarłych

do szaleństwa – brązowa trawa zaprasza

zgrzane ciała. Niebo kołysze się statkiem

na oburzonym morzu, jego pot

spływa z naszych czół.

 

Przez zlepione rzęsy

dostrzegam koniec świata; jak zwykle łagodny i potulny.

Linie papilarne badają

ciepło twoich dłoni; nie dostrzegają,

że melancholia zabawia kogoś innego.

 

W imię lęku składam Ci, Panie, ten sen;

sen bez początku i końca.

 

Wysuwam język, ledwie koniuszek,

aby poić czarnym szeptem pragnienia;

w zgodzie z naturą

zrywam sobie gwiazdę,

by lepiej cię postrzegać.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

klimatyczny,

co powyższej najciekawsze

(zmysł smaku na granicy kiczu ale nie przekracza jej a zaciekawia)

bb

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  

dobre, Koziorowska. J