Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

love forever

diligitis

Przez diligitis
w Archiwum

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

diligitis

diligitis

Opublikowano
Opublikowano

POPEŁNIŁEM W ŻYCIU WIELE BŁĘDÓW 

ALE GDY CIE UJRZAŁEM WSZYSTKO ZMIENIŁO SIĘ JUŻ WIEDZIAŁEM JEDNO KOCHAM CIĘ 

NIGDY NIE ZAPOMNĘ TWOJEGO PIERWSZEGO SPOJRZENIA PIERWSZEGO UŚMIECHU 

TO WSZYSTKO PRZERASTA MNIE TO TYLKO WSPOMNIENIA 

BŁAGAM  BOGA BYŚ WRÓCIŁA BYM MÓGŁ Z TOBĄ SPĘDZIĆ CHOCIAŻ 

KRÓTKĄ CHWILE CHCE ZNÓW CIE UJRZEĆ 

NIE ZOSTAWIAJ MNIE BEZ CIEBIE JESTEM NIKIM CHCE ZNÓW CIE UJRZEĆ 

WIEM POPEŁNIŁEM BŁĄD 

ALE PRAGNĘ TYLKO JEDNEGO DARIA WRÓĆ 

 

 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Dekaos Dondi
      Fragment

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Ciemność zapada bardzo szybko. Nagle jestem gdzie indziej. Zdążyłem uciec, lub raczej to coś mi pozwoliło. Widzę znowu ten sam cień. Jego źródło zostawiłem na zamglonym horyzoncie. Skrawki mroku krążą między drzewami, by po chwili zniknąć   Co za ładny sad, rześkie powietrze, nasycone zapachem słodkich owoców, pomarańcz, śliwek i jabłek.    Nieopodal wirują dźwięcznie, tancerki na łąkowej scenie. Upleciona z porannej mgły, gdzie krople rosy, niczym kryształowe latarnie, migoczą cicho szeptane lśnienia.   Oświetlona poświatą w kształcie pięciolinii oraz dźwięcznych nut, sama w sobie jest dziełem sztuki.    Pszczoły w kolorowych sukienkach, nakładają łyżeczkami wyrzeźbionymi z wosku, odrobinki miodu do maleńkich kubeczków, wyżłobionych w mroźnych sopelkach.   Strumyk przezroczysty tak bardzo, że widać przez niego myśli ryb, unosi wilgotną ożywczą wstęgę ukośnie do zielonej falującej trawy. Srebrzysty wąż pląsa na wszystkie strony, opłukuje drzewa i mnie, z cuchnącego brudu.    Jestem wewnątrz, lecz mogę oddychać. Nawet lepiej niż powietrzem. Słyszę skowronka. Siedzi na fali wznoszącej. Dosięga śpiewem daleki brzeg. Klucz wiolinowy z armią nut, drąży tunel do błękitnego brzmienia muzyki. Kapią stamtąd, odrobinki słodkiego, do nieprzytomności piołunu.   Po drugiej stronie horyzontu widzę następny. Muszę sprawdzić, co jest za nim. Pod sklepieniem umysłu szybują niewiadome. Obijają niewidoczne ścianki, niczym fruwające ćmy. Żeby tylko nie przylgnęły wygodnie do światła, zgłębiając złudną istotę sensu    
    • Migrena
      ich samochód

      Przez Migrena · Opublikowano

      @wiedźma   ja Ciebie też pozdrawiam i bardzo serdecznie dziękuję:)   wszystkiego dobrego:)    
    • violetta
      Kołysanka

      Przez violetta · Opublikowano

      @Poet Ka marzą się krągłości co owiną:)
    • Poet Ka
      Kołysanka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Charismafilos bardzo udane akrobacje:)
    • Mitylene
      Zapętlenie

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Wochen karuzela uczuć i emocji przeplata się w wersach.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...