spod powiek

[wjola]

spływają  łzy ostatnie

korytem rzeki

zamknięty świat odległy

niedaleki

sentymentalny ogród

drżeniem rzęs poruszony

odwiedzam snem

przebudzonym

[Justyna Adamczewska]

wjolu, 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To piękne i spokój wprowadza, fakt, drżą rzęsy i poruszyły ogród - pewnie piękny, ale jakże nie zajrzeć do ogrodu, nie wejść, nie przysiąść na ławce, nie poruszając, np. gałązek drzew w nim rosnących?

 

Podoba mi się dynamika pierwszej części wiersza w połączeniu ze statyką w drugiej części. Zadumana jestem po lekturze Twojego wiersza. Dobranoc. J. 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

:)))

[wjola]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

bardzo dziękuję

cieszy mnie taki odbiór

na mnie ten wiersz działa nadal kojąco mimo że powstał dosyć dawno

serdecznie pozdrawiam :)

[wjola]

Justyna Adamczewska, iwonaroma, ventus, dzięki serdeczne za serduszka :)