dykta

[23.]

Może to trochę dziwne, ale pamiętam te legendarne wiosła z teledysków i koncertów grup muzycznych. Nazwa? Nie pamiętam, lecz słyszałem i trochę czytałem... Mieli swój prąd rzeki, własny i prywatny polot, lekki i żywy. Nigdy nie nauczyłem się tego rytmu, ich rytmu. Jednak posiadam nowszy, i niekoniecznie lepszy, który sprawia, że samotnymi krokami na ciemnej i mokrej ulicy, coś sobie wystukuję. Trochę jak rzeźbiarze w drewnie, lub mozolnie- w betonie, buduję kolejne stopnie do otchłani. To wszystkie dzieje się oczywiście w mojej głowie, dlatego nie rozprawiam i nie prawię o tym, tak publicznie. I stąd te samotne kroki.

Ostatnio pogoda nie rozpieszcza. Musiałem zostać w domu, bo przecież zimno, deszcz i choroba murowana... Pomagałem rozbierać starą szafę. Ściągałem z wyższych półek stare ubrania, szale zimowe, skórzane rękawiczki, a z niższych skarpetki i bieliznę, która może się jeszcze przydać. Wszystko trafiło do kartonowych pudeł, nie na wieczność, lecz do wizyty w nowym sklepie. Wtedy nadszedł czas na karkołomne czynności- wyłamać drzwiczki do wnętrza szafy i rozebrać, co ostało.Nie pieściłem się czule i poszło szybko, a że została tylko dykta ze sklejki we wnętrzu, powstał z tego tytuł. I stąd te wiosła.

Przecież nie każdego wielkiego artystę, lub w ogóle twórcę, było stać na te największe i najpiękniejsze wiosła. A nurt rzeki pozostawał niezmienny, szarpiąc na lewo i prawo ubytkami duszy, bądź zranionego serca. Mimo wszystko grali dalej, robili co mogli-aby dać upust emocjom. Byli też skrajniejsi, co wyrzucali uczucia...A ja mam tylko dyktę ze starej szafy i przestarzałe: ,,bądź" - bądź i działaj.

Choć czasem twórcy źle rozumieją te słowa, zamieniając to na ,,błądź".

 

Ciało krwawi na ostatniej z dróg

zostawia krwawe ślady, a tłum

depcze i tańczy nie wiedząc

czy serce lub ze stóp..

 

Mogę więc chodzić, tańczyć i bawić słowo, lub ze słowem. Człowiek ma tę nieprzeniknioną wartość, że zawsze zapomina o najważniejszym. I kiedy już stoi poraniony przy ostatnim zakręcie, niewidzialny duszek zapala żarówkę. Pojawia się wtedy całe życie w jednym słowie. Mój nieznajomy przyjaciel pokazał mi ,,słowo" i tu, muszę przyznać, zrobił mi niezłego psikusa. Słowo przecież jest wszystkim, na każdym zakręcie i na każdej drodze. A ja przecież mam wybierać! I tak sobie stoję po samotnych krokach, z dyktą pod pachą i o poranionych stopach.. Oczywiście zapomniałem napisać, że zapomniałem o igłach ze sklejki. Tak jak wtedy o słowie, a teraz mam wybierać...

I poszedłem rytmicznym krokiem do domu. Dłuższą drogą, jeszcze ciemniejszą, aby więcej do bandażowania było. Bo przecież coś już było, a teraz czas na słowa....

 

 

[23.]

Zapraszam do czytania i korygowania błędów. Zastanawiam się, czy warto z mojej strony pisać takie opowiadania, czy ma to jakiś sens. 

Jest to moje pierwsze opowiadanie, napisane na spokojnie przy kawie. Na pewno się ubabrałem i nie rozwinąłem wszystkiego tak, jak powinienem ;)

Pozdrawiam. NN

[Gaźnik]

Bardzo fajnie mi się czytało. Niestety jestem od kilku dni w pogłębiającej się rozterce i nie potrafię osiągnąć pełnego skupienia. Coś mi umyka, nie mogę przez to właściwie ocenić twojego opowiadania :(

 

Napiszę więcej gdy już dojdę do siebie.

[Don_Kebabbo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeżeli daje Ci to jakąś satysfakcję - zdecydowanie warto. Dobrze się czyta, mnie wciągnęło. Po dykcie spodziewałem się, że sponiewiera, ale okazało się, że to nie o taką dyktę chodzi. Dobre spostrzeżenie z tym "bądź" - trafiło w me gusta. Co nie zagrało to "starą" szafę i "stare" ubrania tak blisko siebie i niepotrzebnie udziwnione "ostało" zamiast prostego "zostało" (zwłaszcza, że jeśli piszesz "ostało", to powinno wystąpić z "się", tak mi się wydaje). Plus spacja parę razy się nie kliknęła, ale to szczegół. Nie zmarnowałem tu czasu.

 

Pozdrawiam.

[23.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję @Don_Kebabbo, pozdrawiam ;)