świat

[Wojciech Bieluń -Targosz]

budził się świtem
niby jasny  niby szary
stały gość
domownik prawie
wysyłałem wtedy myśli
w dojrzewającą niebieskość
sięgnąć  to co będzie
dostrzegałem czas- milczącego
kreatora doczesności
zszywał dni
w których zapisywał cudze strachy

przestawiałem krzesło
z półcienia na słońce
ze słońca w półcień
uwzględniałem dzień kolejny

Edytowane 11 Listopada 2018 przez Wojciech Bieluń -Targosz (wyświetl historię edycji)

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję za głos. Pozdrawiam

[iwonaroma]

Jest w tym wierszu taki fajny półcień, takie niedopowiedzenie

[Wojciech Bieluń -Targosz]

piszę tak, żeby czytelnik poszukał sobie  coś, co tylko dla niego będzie wartościowe. Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

oczywiście dziękuje za głos.