Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kiedy idę ulicą

muchadoaboutfrogs
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

muchadoaboutfrogs

muchadoaboutfrogs

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Nie ma go

 

więc

kiedy idę ulicą

wyobrażam sobie

że jest

w jednym z przejeżdżających samochodów

w kawiarni przy oknie

 

widzi mnie obserwuje

dlatego staram się

trzymać głowę wysoko

kiedy idę ulicą

 

rozumiesz gdyby tu był

nie chciałby zobaczyć mnie smutną

ale mnie piękną

uśmiechniętą

i cudowną

kiedy idę ulicą

 

dlatego trzymam

głowę wysoko

i uśmiecham pogodnie

do przechodniów

 

chociaż serce pęka

 

Edytowane przez muchadoaboutfrogs (wyświetl historię edycji)
1
TomaszT

TomaszT

Opublikowano
Opublikowano

"Kiedy idę ulicą"

 

Dobry tekst z

typową intuicją

i wrażliwością

 

Myślę -

inaczej opowiadają 

I my -

zupełnie odmiennie

Nie wiem czy to różne

poziomy wrażliwości

Chyba tak.

Delikatnie kładzione

słowa między wersy

Otwarcie - rozwinięcie

i finał. 

 

Dobry

on i obserwator

dobry

 

Myślę - szukaj, patrz i pisz

tak życia

jak i poezji

 

T/

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      ludzkie sprawy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Piękne i bardzo prawdziwe. Oczy to chyba jedyny język na świecie, który nie potrzebuje tłumacza.
    • Berenika97
      zachodnia wyspa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Poruszający wiersz. „Czas przejść do wieczności" - to mnie zatrzymało, podobnie karabin z patyków - dziecięcy gest, ale w kontekście bólu staje się czymś więcej niż zabawą. „Przecież zdarzają się cuda" brzmi jak modlitwa kogoś, kto już mało w nią wierzy.
    • LessLove
      Północna strona drzewa

      Przez LessLove · Opublikowano

      @aniat. To tak jak ja. Czuję atawistyczną bliskość z nimi. Kiedyś współczułem im, że nie mogą się przemieszczać, jak My. Ale później zrozumiałem, że są całością, odczuwają i są współobecne (drzewa) w każdym lesie i drzewie - to może My powinniśmy im zazdrościć :-) Jako "ogrodnik z przymusu" (mieszczuch z Zagłębia),  tylko ja wśród rodzeństwa odczuwałem radość wśród roślin, więc podjąłem się dbania o sad i las na działce Moje Mamy, u podnóża Łopuszy, "u nas" mówi się "Łopusów" (Beskid Wyspowy) i polubiliśmy się od razu. Drzewa mają u mnie zapewnione "dożywocie", chyba, że obumierają lub łamią się od wiatru. Niektóre gatunki szybciej rosną i się starzeją - brzozy, wierzby, czeremchy. Niektóre rosną tak spontanicznie jak chwasty. Inne rosną powoli i nabierają przyspieszenia z czasem.  Nie sądzisz, że mężczyzna powinien umieć "zabić" :-)
    • Berenika97
      Północna strona drzewa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Podoba mi się ten wiersz, bo drzewo jest żywym organizmem.  Ma skórę, drży z lęku, jęknie przed śmiercią. Ostatni obraz - pot zmieszany z żywicą - łączy brutalnie człowieka i drzewo w jednej chwili. 
    • Berenika97
      I to już wiele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @beta_b   To bardzo poruszający wiersz - żałoba, ale też rozliczenie z całym życiem relacji. Od zazdrości i bólu, przez całe lata niespełnienia, aż do tej ostatniej, bardzo cichej sceny z ciepłymi dłońmi. I do czegoś, co nie jest przebaczeniem, ale jest - może ważniejsze - akceptacją siebie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...