Niech milczą zegary

[Manuel del Kiro]

 

Nie wracam jeszcze w moje strony
tam gdzie na moście 
spinającym oba brzegi rzeki
w letni skwar południa
miłość po raz pierwszy zaszumiała mi w głowie
tam gdzie przystawałem czasem 
w cieniu kościelnej wieży
i głowę zadarłszy 
próbowałem myślami świat objąć cały
W moim ciele dziś niemoc drzemie
i żal się we mnie rodzi
gdy myślę o tobie miasto moje
bo choć mam ludzkich westchnień
tysiące obok
i ulic ciężkie oddechy
to nic nie wypełni tej pustki po tobie

Po nocach ciężkich od trwogi
podczas których śnię
że opuszcza mnie poezja
a bramy miasta przede mną zatrzaskują 
cóż pozostaje innego
jak wsłuchać się
w szepty przydrożnych domów
i czas odmierzać 
według dalekobieżnych pociągów
Wszystkim zegarom miasta
nakażcie milczenie
i tym kluczem nakręcanym
z duszą skrytą w czeluściach drewnianych
nucących pieśni o krainach nieznanych
gdzie nocny portier 
ze snem błyszczącym w zmęczonych oczach
wyciąga dłoń po drobne
i tym całkiem nowym
tym bez duszy
martwym już za swego lichego życia
Niech milczą kiedy będę słuchał
spokojnego oddechu miasta

 

Manuel del Kiro

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No to koszmar, jeśli nawet poezja opuszcza, choćby "tylko", lub "aż' to były sny. Mnie opuściła ostatnio, więc znam ból. 

 

W wierszu poza tym lekki misz - masz. Jakże ważna rola miasta. Ciekawe.