Cienie poetów

[Manuel del Kiro]

 

Pod powiekami oczu
żywe obrazy
Poeci których dawno zabrał wiatr
układają do snu swoje wiersze
Potem wychodzą w noc 
z wysoko zadartą głową
jakby nie potrzebowali patrzeć pod nogi
pewni swych kroków
których odgłos niesie
pusta martwa ulica
Śpij kiedy oni zasłuchani w szelest
skrzydeł nocnych łowców
pociągają z butelki duży łyk
śmieją się ze swych marzeń
zapalają papierosy
i mówią zmęczonym głosem
o swych wierszach nienarodzonych
a kiedy już świt rozgoni ich cienie
i ciało twoje ze snu się zbudzi
i będziesz jak gdyby nigdy nic
chodzić pod tym samym niebem co oni 
pamiętaj że wiersze nie rodzą się
w czterech ścianach domu
ani na złotym piasku plaży
Wiersze rodzą się w zakamarkach duszy
a czasem przychodzą w snach
jak nienarodzone dzieci

 

Manuel del Kiro

[Maria_M]

Piękne przemyślenia, podpisuję się pod nimi. Pozdrawiam :)

[Luule]

Taka romantyczna i mocno patetyczna wizja. Spodobały mi się pewne momenty, aczkolwiek, jak dla mnie, przydałoby się jeszcze dopracować. Choć to może kwestia gustu;) pozdrawiam

[WarszawiAnka]

Piękny wiersz, Manuelu; prowadzona przezeń poszłam śladem Twoich poetów nawet nie wiedząc, kiedy...

 

Pozdrawiam

[Maria_M]

 

W Twoim wierszu znalałam moją frazę:)

[iwonaroma]

Podoba się do momentu "pamiętaj..." bo potem robi się zbyt dydaktycznie :) Pewnie to zauważam, bo sama mam takie zapędy ;)

[WarszawiAnka]

@Marcin Krzysica : Dziękuję. :)