-
Ostatnio w Warsztacie
-
vioara stelelor 1 094
1.0
jestem miastem którego nie zbudowano wczoraj
ale jeszcze nie stało się miastem widmem
pamiętam jeszcze dawne nazwy ulic
wiecznie głodne ikarusy i liście
i światła rozcinające szarość
jak kartki książki - kupowało się
bo rzucili
okna bloków nadal ktoś myje od wewnątrz
znajomy nieznajomy
narzeka czasem na ból kręgosłupa
moich ulic świt już nie obmywa
zapachem kawy
ale do wieczora zostało jeszcze kilka godzin
i na chwilę się przejaśniło
2.0
przez starówkę chciałabym chodzić
zawsze z zamkniętymi oczami
i tylko dotykiem albo zapachem
rozpoznawać znajome znaki
restauracyjny ogródek
zapełniony tak mniej więcej w połowie
ostatniego gościa bardzo się boję
na szałwii w donicy
niektóre kwiaty w pąkach
inne w pełnym rozkwicie
a są i takie, które zaczęły otrzepywać się
z suchych płatków
jeden ze stolików
obsiadła gromadka wróbli
skaczą po pustych talerzykach
wydziobują okruchy szarlotki po tych
którzy już zapłacili rachunek
i wyszli
3.0
jestem miastem podobnym
do wielu innych
lubię patrzeć na ludzi
jak na fotografie z młodzieńczych podróży
wchodzą
wychodzą
idą
wracają
pamiętają
zapominają
gubią
odnajdują
spokój
niepokój
pokój z tobą
powtarza wieża kościelna
galerie handlowe wsysają tłum jak plankton
trzaskają drzwi sieciowych knajp
nie nadążam z liczeniem wahnięć i rozbłysków
w tej dreptaninie podekscytowani przechodnie
wiją swoje gniazda
na których mój wzrok się zatrzymuje
a potem sprowadza deszcz
albo bicie dzwonu
zielsko wyrasta ze spękań w miejskich murach
jeśli chcesz nadaj mu moje imię
również takie jakie chcesz
bliżej mi do wagabundy
niż do tubylca
nawet jeśli teraz jedynie słowa wsadzam
do cyfrowych samolotów
i posyłam w świat
4.0
moje odbicie czasem możesz zobaczyć
w akwarium sklepowej witryny
gdy latarnia oświetli ją w odpowiedni sposób
czasem lipa na przystanku tramwajowym
położy ci pod nogi mój cień
cudownie pomnożony przez podmuchy wiatru
dogasający zapach przemknie przez głowę
na tyle mocny że poczujesz
na tyle lekki że nawet nie zarejestrujesz go
w świadomości
o szarej godzinie za bramkami metra
spotkasz mnie wśród wielu moich sobowtórów
prawdziwych lub zmyślonych
żywych lub martwych
tylko że oni tam
a ja już z powrotem
a jeśli podniesiesz z chodnika pięciozłotówkę
i zaczniesz się zastanawiać - kto zgubił
to na pewno będę ja
5.0
miasto jest moim
signifiant
ale sens sięga dalej
niż zajezdnie
peryferie
zaplecza
rozjeżdża się w nie wiadomo jakich kierunkach
kopci w zaułkach sumienia
nawołuje z bilbordów promocją na
carpe diem lub memento mori
ciężko mi dzisiaj
nie mogę dojść do ładu
z plątaniną ulic
zbiegających się we mnie
w bolesny węzeł
raz po raz
pory roku
wytrzepane z mojej kieszeni
są takie bezdomne
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 92 odpowiedzi
- 1 648 wyświetleń
-
- 55 odpowiedzi
- 1 065 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 311 wyświetleń
-
- 51 odpowiedzi
- 865 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 607 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez vioara stelelor · Opublikowano
1.0 jestem miastem którego nie zbudowano wczoraj ale jeszcze nie stało się miastem widmem pamiętam jeszcze dawne nazwy ulic wiecznie głodne ikarusy i liście i światła rozcinające szarość jak kartki książki - kupowało się bo rzucili okna bloków nadal ktoś myje od wewnątrz znajomy nieznajomy narzeka czasem na ból kręgosłupa moich ulic świt już nie obmywa zapachem kawy ale do wieczora zostało jeszcze kilka godzin i na chwilę się przejaśniło 2.0 przez starówkę chciałabym chodzić zawsze z zamkniętymi oczami i tylko dotykiem albo zapachem rozpoznawać znajome znaki restauracyjny ogródek zapełniony tak mniej więcej w połowie ostatniego gościa bardzo się boję na szałwii w donicy niektóre kwiaty w pąkach inne w pełnym rozkwicie a są i takie, które zaczęły otrzepywać się z suchych płatków jeden ze stolików obsiadła gromadka wróbli skaczą po pustych talerzykach wydziobują okruchy szarlotki po tych którzy już zapłacili rachunek i wyszli 3.0 jestem miastem podobnym do wielu innych lubię patrzeć na ludzi jak na fotografie z młodzieńczych podróży wchodzą wychodzą idą wracają pamiętają zapominają gubią odnajdują spokój niepokój pokój z tobą powtarza wieża kościelna galerie handlowe wsysają tłum jak plankton trzaskają drzwi sieciowych knajp nie nadążam z liczeniem wahnięć i rozbłysków w tej dreptaninie podekscytowani przechodnie wiją swoje gniazda na których mój wzrok się zatrzymuje a potem sprowadza deszcz albo bicie dzwonu zielsko wyrasta ze spękań w miejskich murach jeśli chcesz nadaj mu moje imię również takie jakie chcesz bliżej mi do wagabundy niż do tubylca nawet jeśli teraz jedynie słowa wsadzam do cyfrowych samolotów i posyłam w świat 4.0 moje odbicie czasem możesz zobaczyć w akwarium sklepowej witryny gdy latarnia oświetli ją w odpowiedni sposób czasem lipa na przystanku tramwajowym położy ci pod nogi mój cień cudownie pomnożony przez podmuchy wiatru dogasający zapach przemknie przez głowę na tyle mocny że poczujesz na tyle lekki że nawet nie zarejestrujesz go w świadomości o szarej godzinie za bramkami metra spotkasz mnie wśród wielu moich sobowtórów prawdziwych lub zmyślonych żywych lub martwych tylko że oni tam a ja już z powrotem a jeśli podniesiesz z chodnika pięciozłotówkę i zaczniesz się zastanawiać - kto zgubił to na pewno będę ja 5.0 miasto jest moim signifiant ale sens sięga dalej niż zajezdnie peryferie zaplecza rozjeżdża się w nie wiadomo jakich kierunkach kopci w zaułkach sumienia nawołuje z bilbordów promocją na carpe diem lub memento mori ciężko mi dzisiaj nie mogę dojść do ładu z plątaniną ulic zbiegających się we mnie w bolesny węzeł raz po raz pory roku wytrzepane z mojej kieszeni są takie bezdomne -
Przez Bożena Tatara - Paszko · Opublikowano
@vioara stelelorZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
To prawda, ale są sytuacje w których nie wolno nam się kłócić w imię wyższego dobra. Pozdrawiam :) -
Przez Mroki · Opublikowano
Opuścić własny umysł, pozostawić własne ciało. Poza stanem milczącego czekania. Poza światem, ludźmi i ich poradami. Nie potrzebuję porad, mój osobisty tragizm polega na tym że wiem co każdy mi powie. Sam to sobie mówię. Mimo to nie potrafię wyrwać się ze stanu przyjemnego zatracenia. -
Przez vioara stelelor · Opublikowano
@hollow man Dusza? a ja to sobie dziś sprowadzę do teorii znaku. Zniszczyć sens a potem go odtworzyć. Zbawić się nie da, bo język nie zbawia, on tylko porządkuje, scala to, co bezdomne z tym, co się pomyślało. (jeżeli dziś bredzę bez sensu, to dlatego, że nie zmrużyłam oka przez całą noc) -
Przez APM · Opublikowano
@vioara stelelor fajnie, że to zauwazyłaś. Rzeczywiście świetnie pasuje! To pewnie intuicja mi takie literówki podpowiada...
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi