Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Boskie Lamenty

Tanatos_
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tanatos_

Tanatos_

Opublikowano
Opublikowano

Kiedyś ty tylko sprawiedliwy

Teraz osąd mogą sprawować inni

Splamione dzieło twego syna

To już Wybiła godzina

Wydaliśmy na śmierci niewinną

By kamień zdobyć,

i jeszcze dobić.

 

To ty pomalowałeś te twarze,

Tą paprotkę zrobiłeś zieloną.

Teraz godzisz się na wszystko?

 Ludzie Boga się już nie boją.

 

Gdzie ten osąd sprawiedliwy ?

Długo jeszcze czekać mam ?

Chociaż weszliśmy  na wyżyny

To spadniemy i długo nie wrócimy tam

 

Teraz to już chyba koniec,

Ukażesz wszystkich nas ?

Zrobiliśmy z wiary psa

Jest  czym karmić,

Ale wyprowadzać ma się sam.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Nazwałabym ten wiersz "Niecierpliwość", bo to ona bardzo silnie przemawia do mnie z Twojego tekstu... Niecierpliwość wynikająca z nieufności. Rozumiem ją, jednak uważam, że ona sama jest też tym, co nam i światu szkodzi. Zbyt szybko oskarżamy, znajdujemy winnych, zamiast rozpoznać i wypróbować drogi powrotu do dobra i prawdy... A "paprotka jest nadal zielona" :) Pozdrawiam :)

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano

Boskie lamenty-  to bardzo nietrafny tytuł, ponieważ to Ty, tutaj lamentujesz. Zgadzam się z @duszka Niecierpliwość pasuje.

Co do treści i zamysłu - podoba mi się, ale przekaz powinien być bardziej wyrafinowany, delikatnie, a dosadnie podany.

Pozdrawiam:))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Poet Ka

      Poet Ka 3 839

      Opublikowano (edytowane)

      Maniuś

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Maniuś

       

      Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.

       

      Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.

       

      Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.

       

      Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.

       

      Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.

       

      Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".

       

      W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie.

      Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.

       

      Edytowane przez Poet Ka
      wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)
      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...