drzewo

[Wojciech Bieluń -Targosz]

przyjąłem za prawdę twierdzenie
drzewo to konary skomplikowane
przeplecione zielonym przebłyskiem
gałęzista struktura
w złotym kurzu powietrza

w mojej wędrówce  w górę
odkryłem pułapy perfekcji
niskość i wysokość
inspirowały do zdobywania

mogłem być Kolumbem
Wilhelmem nawet Aleksandrem
układać zdania z sensem
gasić uczucia  i zapalać
przemierzać wierzchołki wieczności

milczało
na pytania o przyszłość

Edytowane 15 Września 2018 przez Wojciech Bieluń -Targosz (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

zapalać i gasić uczucia

przemierzać wierzchołki wieczności

w konarach sekwoi 

pytać o przyszłość

 

Ładny wiersz. Pozdrawiam :)

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuję że czytasz. Spodobał mi się  wers o wierzchołkach wieczności i wykorzystałem. Pozdrawiam

[Gość]

Po przeczytaniu i rozważeniu Twojego wiersza przyszła mi do głowy myśl: a może nasze życie jest, czy powinno być "wędrówką w dół" - od wierzchołka, gdzie umieszcza nas życie w kierunku coraz grubszych gałęzi, potem pnia i do korzeni w ziemi..? Zgadzałoby sie to z moim wrażeniem, że z upływem czasu rozpoznaję rzeczy i wartości coraz bardziej zasadnicze, podstawowe... Podoba mi się symboliczne odniesienie do drzewa. Kocham te istoty i fascynują mnie. Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -  ciekawie i refleksyjnie to brzmi - mi podobają się te korzenie...

                                                                                                                                                          Pozd.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuje za komentarz. W dół, to znaczy w cień drzewa? Nie zgadzam się, przypomnij sobie widoki z wysokości drzewa. Było cudownie i było mniejsze od nas. Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Witam Waldku. Chyba refleksję mamy wrodzoną. Pozdrawiam

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Inaczej to czuję: żyjąc wnikam w coraz to grubsze gałęzie drzewa życia, w kierunku jego pnia, i kiedyś, mam nadzieje, osiągnę jego korzenie, gdzie wszystko ma swój początek, gdzie znajduje się też źródło życia. Nie, nigdy nie czułam się większa od drzewa. W moim odbiorze życie jest wędrówką mojej świadomości, jej pogłębianiem i poszerzaniem się. Dlatego tylko tak potrafię zareagować na Twój wiersz. :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podoba mi się Twoje rozumowanie. Zgadzam się :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wojciechu, napisałabym

w złotych drabinkach/ okruchach powietrza. Bo dlaczego kurzu? 

Ale to tylko moje takie tam marudzenie.

[AnDante]

W górę czy w dół, jakie to ma znaczenie?

Bez względu na kierunek na  końcu i tak znajdujemy tam gdzie korzenie.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

jak spojrzysz pod słońce, to widać / tak mi si wydawało zawsze/ złoty kurz.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

AnDante, wchodzi się zawsze z trudem, schodzi to jak lot na głowę. Pozdrawiam

[WarszawiAnka]

Bardzo ciekawy wiersz; trochę się w nim zaplątałam pomiędzy konarami... To mi jednak w ogóle nie przeszkadza, lubię się czasem zagubić w tekście, lubię, gdy nie jest zupełnie jasny, pozostawia różne znaki zapytania...

 

Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuję że czytasz moje wiersze. Zawsze uważałem że wiersz powinien być też trochę zagadką i nie dawał prostych rozwiązań czytelnikom.  Zawsze zasnuty niedopowiedzeniami. Pozdrawiam

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przyszły mi tu na myśl baobaby, o których mówi się, że rosną "korzeniami do góry". Ma to związek z legendą, wg której bogowie, rozgniewani pychą baobabów, powyrywali je z ziemi i posadzili odwrotnie... :)

Edytowane 16 Września 2018 przez WarszawiAnka
korekta (wyświetl historię edycji)

[Wojciech Bieluń -Targosz]

wydaje mi się że lepiej być na szczycie przecież po to uczymy się, pracujemy, awansujemy społecznie, to nasze życie.Pozdrawiam