lekcja z alzheimera

[Grażyna_Kudła]

 

nie opowiem tego wiersza bez wysiłku

ani tak jakby wydarzył się naprawdę

może jednak zacznę wszystko od początku

jeśli pamięć nie zawiedzie mnie łaskawie

 

z pustych ławek wszyscy wyszli już na przerwę

ale nozdrza nadal drażni woń kadzidła

łyk powietrza by zrozumieć oddychanie

nie zaszkodzi póki się nim nie zachłysnę

 

chociaż nogi już zmęczone lecz pragniemy

by na końcu naszej drogi były jeszcze

drzwi – przez które dokądkolwiek się udamy

można dalej iść ubranym w wieczną pamięć

 

[beta_b]

Wiersz wart lektury,

zastanawiam się jednak czy to punkt widzenia obserwatora czy osoby chorej (jak wskazuje podlir i 1 osoba narracji).

Nie wiem jaka jest świadomość osoby chorej i pewnie jest różnie w kolejnych etapach. Tu świadomość jest uwypuklona a w chorobie degradacji podlega również myślenie i wyciąganie wniosków.

Pozdrawiam, bb

 

[Marlett]

Poruszający wiersz, bardzo prawdziwy w narracji.

Podoba się pointa, trafna.

Wiem, że do pewnego etapu osoba chora ma świadomość niemocy

i cierpi z tego powodu. Taka osoba potrzebuje wiele ciepła i zrozumienia

od bliskich, choć nie zawsze otrzymuj.

 

PozdrawiaM.

[Grażyna_Kudła]

Dziękuję bardzo za czytanie i komentarze. pozdrawiam serdecznie Poeci.

[WarszawiAnka]

Wiersz bardzo głęboki i bogaty w treść, niełatwy w odbiorze, wieloznaczny. Dla mnie dużo trudniejszy niż wiersz @Wojciech Bieluń -Targosz "zapomnieć chwile".

 

Bardzo mi się podoba początek: "nie opowiem tego wiersza bez wysiłku / ani tak jakby wydarzył się naprawdę". Piękne jest też zakończenie. Dojrzała poezja.

[jan_komułzykant]

powtórzę po koleżance wyżej - dojrzała poezja, pięknie opowiedziany temat.

a przy okazji - witam "starych wiarusów".

I przepraszam za "starych" :)

Pozdrowienia.