Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Może to nazbyt poważne, ale dla mnie to osobiste memento mori

 

Jeśli umrę przed Tobą kochanie

Pamiętaj, że życie toczy się dalej

Proszę tylko

                 moje ciało prędko spalcie

                 a co zostanie ziemi oddajcie

Rozrzućcie blisko mej kochanej mamy

i w miejscu przez was wybranym.

 

Postawcie też pod drzewem ławeczkę

by dać światu wytchnienia chwileczkę

 

prosiłabym jeszcze 

od czasu do czasu

usiądźcie 

i dla mnie i kochanej mamy 

parę strof wybierzcie     

 

A jeśli umrę po Tobie

Złamie mi się serce.

Będę mogła znaleźć

dopiero wtedy

swoje miejsce.

                 

Edytowane przez PraKtyczna (wyświetl historię edycji)
  • 3 tygodnie później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuje!

 

Nie wiem dlaczego, ale w tym co jest czuje więcej rymu...

Czy może jednak coś mnie się poplątało ...  ale nie brzmi tak jak powinno?

 

A jeśli umrę po Tobie

Złamie mi się serce 

dopiero wtedy

swoje miejsce 

znaleźć mogła będę. 

 

Daj znać, ciekawa jestem :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba bardziej na odczuciu chciałabym polegać... więc dzięki :)

 

Często próbuje "marsza grać" pisząc.

Najczęściej nie jest to najlepszy pomysł. 

Zrozumiane - będę próbować nie zawsze i nie na siłę klaskać na "raz".

Opublikowano

no teraz bardzo mi sie podoba zakonczenie :D

tak samo zrezygnowalbym z laweczki i 

 

prosiłabym jeszcze 

od czasu do czasu

usiądźcie 

i dla mnie i kochanej mamy 

parę strof wybierzcie       wystarczy ze te dwa slowa sie jakos rymuja bo ta laweczka to taki wymuszony rym a wiadomo ze na golej ziemi nikt siedziec nie bedzi jeszcze pisalas kilka wersow wyzej o laweczce wiec sie rozumie samo przez sie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    Dokładne tak! Trafiłeś w sedno- chodziło mi właśnie o to składanie na nowo, o upór pamięci. O przywracanie ofiarom tożsamości.  Serdecznie pozdrawiam. 
    • odcina  ciągnie powieki  pochłaniasz mnie  kipię buzuję tonę    świat na odległość  twojego ciepła  zapchu zroszonej skóry  oddechu    dotyk poza świadomym  nieprzypadkowe odcienie  doznań    przepełnienia                 
    • @Proszalny   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa i za wiersz. Mój wiersz mówi o katyńskiej zbrodni, o ludziach zamordowanych i pogrzebanych w mundurach. Twój - o innej wojnie, która trwa i o cierpieniu, które też domaga się imienia. Dwa różne bóle, dwie różne sprawy ale łączy je potrzeba pamięci i nazywania rzeczy po imieniu.   Serdecznie pozdrawiam.  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Dokładnie tak!  5 kwietnia 1940 roku Stalin podpisał decyzję o wymordowaniu  prawie 25 tysięcy jeńców wojennych - w tym oficerów.    Ówczesne społeczeństwa,( tak jak i dzisiejsze) nie spodziewały się ogromu barbarzyństwa i okrucieństwa, zwłaszcza wobec Polaków.  A potem  wolały też zamykać oczy.     Serdecznie pozdrawiam.     
    • @Lenore Grey   Bardzo dziękuję!   Zależało mi właśnie na tym, żeby nie przekrzyczeć ciszy tamtych miejsc. Cieszę się, że tak odebrałaś te wersy.  Serdecznie pozdrawiam.  @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za te słowa.  Nasza historia jest tak gęsta od krwi i walk o przetrwanie, że można do niej wracać bez końca i ciągle dopisywać kolejne warstwy bólu.  Katyń, powstania, partyzanci, wywózki – takiej historii w Europie nie znajdziemy.    Serdecznie pozdrawiam.      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Wielkie słowa jakoś same odpadały przy pisaniu - zostawały tylko te detale, które rzeczywiście noszą ciężar.    Serdecznie pozdrawiam.  @andrew   Bardzo dziękuję!    więc staję przy grobie i milknę bo tam, gdzie leżą ci ludzie każde słowo za dużo waży żeby nim rzucać lekko   Serdecznie pozdrawiam. 
    • @Stukacz   Wieża drży, łoże pęka, a oni stoją - wiedzą wszystko i dlatego milczą. To wiedza przekleństwa- że nadzieja już odpłynęła z falą, że sen jest wieczny, że płacz księżniczki nie obudzi nawet kamieni. Gothic tableau vivant.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...