Burek

[Maria_M]

przeżył około czternastu lat

Burek - nie jakiś pies rasowy

uwieczniony został na zdjęciu

z ośmioletnią dziewczynką

 

miał solidną budę

i samotny stary łańcuch

specjalnie przytył w karku

aby łapami zsuwać obrożę

z małej głowy

 

zwykły- niezwykły pies podwórkowy

znał doskonale okolicę

ale zawsze wracał na swoje

 

jadł resztki ze stołu pana

i dziękował oczami

nie grymasił jak współczesne

marcypany z kokardkami

 

taki był Burek!

i jeszcze nad wyraz mądry

i wdzięczny za delikatny dotyk dłoni

ośmioletniej dziewczynki

 

26.07.2018r 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 26 Lipca 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Dziewczynka ze zdjęcia 

 

jasno popielate włosy

tradycyjnie przycięte do ucha

dla wygody

o przedziałku w lewą stronę

zadecydowały same bez zbędnych ceregieli

 

czarna sukienka z wyśmienitej wełny

szyta u wiejskiej krawcowej

nie do zniesienia w dotyku

 

koraliki z masy perłowej

guziczki - cacuszki

dopinały pod samą szyję

ubranie wygodne w swej niewygodzie

 

i do tego buty

z PRL - owskiej półki

zakupione „ na wyrost”

pochłaniały pół paczki waty

uzupełniając luki w długości

musiały się trzymać stóp 

dziewczynki

Edytowane 26 Lipca 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)

[jan_komułzykant]

specjalnie przytył w karku

aby łapami zsuwać obrożę

z małej głowy

to jest piękne... i chociaż nienawidzę łańcuchów, bud i braku wody w misce, doceniam, że to opisałaś, bo tak rzeczywiście było, niemal w każdym gospodarstwie. Dziś też bywa, na szczęście coraz mniej.

Wiersz drugi:

ubranie wygodne w swej niewygodzie (fajnie ujęte)

- w tym względzie, podziwiam górali. Tylko raz miałem na sobie wełniane "portki" ze ślackami.

Masakra!!! MaksMaro ;)))

[Czarek Płatak]

Twój wiersz przypomniał mi Bobika, kundelka, który zawsze będzie w mojej pamięci związany z domem dziadków.

Bobik był kudłatym, czarnym kundelkiem. Latem zawsze zaplątywały mu się sierści rzepy, które potem mu wycinałem. Był bohaterem i przyjacielem z moich chłopięcych lat. Nigdy nie zapomnę tego obrazka: kuźnia, dziadek przy kowadle, Bobik odpoczywający gdzieś w kącie, i polujący na przygodnie zabłąkane osy. Czasem, któraś go ucięła, ale niewiele sobie z tego robił...

Dziękuję :)

Edytowane 26 Lipca 2018 przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Odnośnie traktowania zwierzat w tym psów dużo zmieniło się na lepsze, ale zdarzają się sytuacje porzucania psów i kotów- niestety.

W czasach PRL- u, kiedy nic nie było w sklepach, to rodzice kupowali dzieciom za duże ubrania, żeby starczyło na dwa, trzy sezony tzw. w potocznym języku tamtych czasów „na wyrost” :))))) Śmieszne albo smutne, jak kto woli.

Bardzo dziekuję za czytanie. Pozdrowaśki :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Takich Burków i Bobików było dużo łącznie z przyjemnymi wspomnieniami. Każde mają swój klimat powrotów w pamieci.

Bardzo proszę:)

Pozdrawiam :)

[Iwa-Iwa]

Szkoda Burka, fajny wiersz pozdrawiam !!!!!!!!!!!!

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Droga Iwo, wspomniany w wierszu Burek był ulubieńcem gospodarza, krzywda mu się nie działa, na łańcuchu  nie był przywiązany, bo miał swój sposób uwalniania się, a właściciel jak kiedyś zobaczył sposób w jaki Burek się uwalnia, zmiękło mu serce i juź nigdy, do końca życia psa nie przywiązywał go do budy. To był bardzo mądry pies, mimo że nie rasowy.  Dziękuję za czytania i zapraszam do innych wierszy :))))) pozdrawiam serdecznie

Edytowane 27 Lipca 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)