może kiedyś

[Andrzej_Wojnowski]

leci bocian na południe, ciebie przy mnie nie ma

 może kiedyś będzie lepiej, może czekać trzeba

giną liście, las szarzeje my wciąż się mijamy

kiedy przyjdzie taki ranek, że będziemy razem

nikt mi wtedy nie przeszkodzi duszę ci otworzyć

może właśnie, właśnie wtedy coś się nam urodzi

 

rok kolejny zwija żagle śnieg zabiela mosty

ty ubrana w sztuczne futro oczekujesz wiosny

ja jak zawsze nieustannie łapię to spojrzenie

dalej widzę smutne oczy nic się w nich nie zmienia

będę czekał wbrew logice, w końcu to się zdarzy

w noc upojną zjemy owoc naszych chorych marzeń

 

szybko wspólnie wykonamy trudny skok na bandżi

jak nie zerwie się nam lina nasze życie zadrży

co nam wyjdzie z tego skoku sam do końca nie wiem

ale skoczę z tobą w otchłań poznam nową przestrzeń

zawsze chętnie wbrew wszystkiemu to od razu zrobię

a dlaczego? - bo bez ciebie dzisiaj żyć nie mogę

[Maria_M]

Daję serducho, bo ładnie opisujesz, a nawet powiem pięknie, chociaż jest kilka mankamentów rymowych i logicznych

zamiast razem, to sami

zamiast chorych, to pięknych np. bo dlaczego chorych jak miłość prawdziwa,

i - a jak zerwie nam się lina.

Takie jest moje zdanie, ale zrób jak uważasz.

[Andrzej_Wojnowski]

Dzięki .

Ogarnę prozę życia i poprawię.

 

                                                                                                               pozdrawiam