z uśmiechem na twarzy

[Damian Cz.]

Richard. był zbudowany z niefortunnie porozrzucanych
kościołów różnej parafii i nikt nie mógł zidentyfikować
substancji ich łączącej.
W południe dnia, który spędziłem w supermarkecie,
oznajmił nam bez żadnego wahania,
że w gruncie rzeczy, to ma już dość bycia człowiekiem.
Pozostawił po sobie zaledwie linie papilarne na zardzewiałych kratach
i sznur, który jako jedyny tak czule go obejmował.
Później nawet noc nie chciała więcej grać.

[Roman Bezet]

Podoba mi się sposób o-pisania (ale to poezja, nie opowiadanko ;).
Nie podobają mi się motywy: kraty, sznur (obejmował go czule). Standard rozczulania?
Brak konsekwencji w interpunkcji: "Richard. był ...".
Coś mi logicznie zgrzyta w zdaniu o tym, co ich łączy. Ich, czyli Richarda i kościoły, a to zdanie jest tylko wyraźnie o kościołach różnych prafii, czyli: je łączy. /?/
Czekam na coś ;)
pzdr. b

[Leila]

No tak wyraźna tu jest moim zdaniem stylizacja na prozę poetycką. Jeśli chodzi o pierwsze trzy wersy - za dużo tu środków podkreślających różnorodność i niedopasowanie, można by je zastąpić jednym. "Supermarket" w pierwszym momencie wydaje się być jakby nie na miejscu, jednak dalsze wersy uzasadniają użycie tego leksemu w utworze i za to plus. Nie rozumiem tylko ostatniego wersu - jak ma się do poprzednich i w jakim sensie "noc nie chciała więcej grać"?

[Luthien_Alcarin]

świetne!... -ale na proze, myślę ze wartobyłoby sprobowac przekształcic to w opowiadanie:sarkastyczne, dosadne i dopracowa cmotywy typu snzur itp- które bardzo ąłtwo skojarzyc z banałem. za ironie daje +

Pozdrawiam
Agata

[Klaudiusz]

ostatni wers, jakis nie taki - nie pasuje mi do reszty ani przyczynowo-skutkowo, ani stylistycznie (zbyt poetycki:) )
tym bardziej ze przy takim tekscie zkonczenie przydaloby sie naprawde mocne...
pozdr

[Damian Cz.]

do poprawy i to ostro, dzięki