Bliżej nieba

[karenka]

Z chaosu myśli
krwawy mur
gdzie wzrok nie sięga
serce się kołysze
jakby za chwilę 
rzucić na stos
o sobie prawdę
w tętniącą ciszę

i nie wiadome 
znaczyło więcej
a żal się bije
z płaczu ścianę
tam gdzie rozbite
szklane serce
w oku bezkarnie
tkwił odłamek

ból co rozrywa
każdy grzech
i sól piekąca
trawi ranę
nad szeptem słowa
twarda rzecz
jedno spojrzenie
żywy baranek

chaos opada
kruszeje mur
i więdnie smutkiem
struchlałe serce
dziś odnalazło
przyjazny kąt
niegdyś sprzedane
w poniewierce

i jeszcze tylko
szczera łza
która spłynęła
bystrym potokiem
tak było trzeba
dotknąć dna
by móc się wznosić
nad obłokiem.
 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ważne słowa , karenko. Tytuł i powyższe wersy tworzą specyficzną klamrę w wierszu. Ciekawie ujęłaś też rozważania, nt. chaosu - tak odebrałam treść wiersza. 

są: krew, mur, ograniczony wzrok, nawet ściana płaczu jest;

 

tylko może zamiast "ścianę" powinno być "ścianą"? 

 

Tutaj trochę nie rozumiem:

 

czy chaos więdnie smutkiem, czy mur, czy też serce (struchlałe), a jednocześnie odnalazło przyjazny kąt. 

 

Pozdrawiam, karenko. Justyna. 

[Czarek Płatak]

Podoba mi się Twój smutny niemal do bólu lot ku niebu. Nastrój i zgrabne, lekkie rymy. 

Za Justyną druga strofa i wersy 'a żal się bije z płaczu z płaczu ścianę' stanowi podejrzewam jakiegoś chochlika.