Resurection

[Szarotka102]

Świtem pierwszego dnia

wyruszam w swą ostatnią podróż

 

z szaleństwem wiatru w dumnych żaglach

z szybkością światła przez obłoki magellana

 

skrzydłami motyla cichutko drżę

pod uśmiechniętą ręką Boga

 

ziarenko prawdy na dnie mej duszy

nieskalane niczym

pierwszy śnieg

 

jakaś melodia dawno zapomniana

 

mój pierwszy dzień zaledwie rozpoczęty

 

 

 

 

 

[Marlett]

Lekko zwiewnie bez żalu i łez :)

PozdrawiaM.

[Szarotka102]

Dziękuję

[Tomasz Kucina]

Do czego zmartwychwstajesz? Do życia po jakiejś udręce, do ambitnych celów, do miłości tej pierwszej albo ostatniej? Do sukcesu, a może do uznania prawdy w samym Zmartwychwstaniu, czyli do Wiary?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo udana metafora, niebanalna, wyszukana. Pozdrawiam. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szarotko, piękne podsumowanie rozważań/przemyśleń/działań, ukazanych w wierszu. 

Dużo pozytywnej energii. Pozdrawiam Justyna. 

[Szarotka102]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Szarotka102]

Każdy z nas ma wiele momentów, że zmartwychwstaje. A może właśnie nie wie, że powinien zawsze zmartwychstać? Po jakimś nieszczęściu, po udręce, po czyjejś śmierci... Do czegoś lepszego, szczęśliwego. I tak lekko i delikatnie. Już bez męczarni. Z wiarą, że będzie dobrze. Po raz kolejny od początku. Nawet jeżeli to setny pierwszy dzień. Pozdrawiam i dziękuję za opinię.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tomasz Kucina]

0

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak. Kwintesencja. Pozdrawiam również ;) 

[bajaga1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo każdy nowy dzień jest pierwszym i oby nie był ostatnim.

Ładny lekko napisany.

 Pozdrawiam