Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wyszłaś.

Ja zostałem.

Choć poszedłem z Tobą.

A Ty zostałaś ze mną.

 

I tak sobie poszliśmy.

I zostaliśmy.

 

I tak sobie jesteśmy.

Razem.

Gdziekolwiek kto byłby. 

 

Dobrze mieć siebie.

Dobrze być w sobie.

 

Być to żyć.

A żyć to być.

 

Kochać i ożyć.

 

Opublikowano

Z pewnością:

"Dobrze mieć siebie.

Dobrze być w sobie."

Oraz:

"I tak sobie jesteśmy.

Razem.

Gdziekolwiek kto byłby."

 

Świetne fragmenty, które zwróciły moja uwagę :-) Pozdrawiam !

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 bardzo zmysłowe zdjęcie i piękna inspiracja do niego. Podoba mi się tu najbardziej to odwrócenie- to noc krwawi, że musi odejść.. Tak to odbieram...Sam wiersz możnaby odbierać na różnych poziomach... Dla mnie samej w odniesieniu do zdjęcia- noc kaleczy się ustępując świtowi.  Fantastyczny ! Uściski! 
    • @andrew   Pięknie ujęta idea wolności jako daru, a nie samowoli - to cenne rozróżnienie. Podoba mi się, że  pokazujesz jej naturalną granicę - grzech i krzywda bliźniego oraz przyrody. Wolność jako przestrzeń do miłości i radości, o ile nie oddajemy jej "idolom, ideologiom" - świetne! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Leszek Piotr Laskowski Przyszła mi na myśl biblijna historia w której JHS poprzewracał stoły bankierów i wypędził osoby handlujące zwierzętami, mówiąc, że dom modlitwy stał się jaskinią zbójców. 
    • @Whisper of loves rain   Bardzo poruszający tekst. Przejście od jasnych obrazów z pierwszej zwrotki (wiosna, światło) do mroku i zdrady robi ogromne wrażenie. Niesamowity jest  wers- "Bo są śmierci, co chodzą… i mieszkają w człowieku". Oddaje całą prawdę o bólu po stracie złudzeń i wewnętrznej pustce. Puenta wiersza jest przejmująca - najgorsze są te wyroki, po których trzeba dalej fizycznie funkcjonować, choć "umarł twój świat". Zmusza do refleksji nad tym, komu powierzamy swój los.
    • @Leszek Piotr Laskowski   Mocny, skłaniający do zadumy tekst. Świetnie jest uchwycona dwoistość naszej narodowej natury - z jednej strony chęć wypadania jak najlepiej na zewnątrz, z drugiej trudność w schowaniu dumy do kieszeni na własnym podwórku. Warto jednak pamiętać, z czego to wynika- nasza mentalność to w dużej mierze efekt trudnej historii od czasów zaborów. Przez lata walki o przetrwanie duma była naszym pancerzem, a nieufność jedynym mechanizmem obronnym. Dziś, w wolnym kraju, ten pancerz zbyt często przeszkadza nam w zwykłej współpracy i budowaniu zgody.  Oby ten apel o mniej pychy, a więcej miłości i współpracy nie przeszedł bez echa.   Pozdrawiam serdecznie!   Choć trudny ten los od czasów zaborów w ciągłym oporze nasz hart ukształtował, i zrodził nieufność do obcych wyborów, a w sercu dumę na obronę schował.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...