Historia edycji

kładł ciszę na każdym zwątpieniu wokół było pusto myśli mokre i matowe przygniatał do przeszłości codziennie   słowo na słowie kamień na kamieniu były ogromne ciężkie   urosły w nim mury tęsknoty pożerające światło      

@Robert Witold Gorzkowski   Robert.   Twój wiersz to nie jest lament nad starością, lecz manifest świadomosci, która nie godzi się na degradację istnienia do  wspomnienia.   sprzeciw wobec "okna” jest sprzeciwem wobec bycia jedynie widzem własnego zycia . najmocniejsze jest jednak pęknięcie między przeczuciem transcendencji a oporem rozumu.   bo tu nie ma taniej pociechy -   jest uczciwa walka o sens bez iluzji. to głos godnosci.   duchowej odwagi, która nie prosi o wspołczucie, lecz zachowuje integralność aż po granicę.   zostaje.   wiersz który powoduje drzenie rąk.   wiersz niezwykły !!!        

@Simon Tracy dziękuję ślicznie!

@Leroge Wiersz o kruchości wolności i nieuchronnym powrocie do "smutnej stałości". Między pragnieniem ucieczki a przymusem trwania - świadomość pęka jak szyna rozcinająca łąki. Wiersz o dużych możliwościach interpretacyjnych. :) 

@Waldemar_Talar_Talar   Wiersz o prostocie, która niesie głęboką prawdę. Okruchy to nie bałagan, ale ślad życia - jego trudności i siły przetrwania.