Wielkość

[Justyna Adamczewska]

Wielkość

 

Niepewność krwawi jak zdarte zwierzęce futro

trzymane w lodówce na kształt skostniałych grani,

ubranych w czapy szerpów patrzących z oddali

na nizinne, wyniszczone do cna koryto.

 

I kłębi się sierść dookoła z ochłapów wyrwanych zmarzlinie,

zdychać nam przyjdzie razem,

ręce ułożyć ze snem.

Wielkość rozniesie nas sama szumnie rzucając kości w kotlinie.

 

Justyna Adamczewska

 

Może ta piosenka nieco rozjaśni obraz powyższy 

 

Edytowane 19 Lutego 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[azk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jaja kobyły wojskowy nie rozumiem tej frazy, Justyno. Moja definicja taktyki odrzuca możliwość obdarzenia jej możliwością rośnięcia. I również wydaje mi się, że zdarte zwierzęce futra nie rosną.  Subiektywnie wygląda mi to na epatowanie się frazą. Wydaje mi się, że miał być mocny początek, próbujesz zaszokować, obezwładnić widza brutalnością. Podoba mi się druga połowa tego wiersza, bo tam, choć nadal mocno walisz w bęben, to dla mnie w sposób czytelny i namacalny. Pozdrawiam :)

 

[Justyna Adamczewska]

Trudno, kocie. Bywaj. Justyna. 

[Maria_M]

Na tym polega, upragnione dążenie do wielkości, że na koniec rozniesie nasze kości w kotlinie. Tak to zrozumiałam. Wiersz pobudza szare komórki do myślenia i zastanowienia się nad, tym co w życiu  ważne. Aby nie tracić czasu i energii na małostkowość. 

Pozdrawiam serdecznie :))

[azk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, ale co taka smutna mina? Przeca napisałem, że druga połowa mi się podoba.

Przypomniało mi się, jak rok temu drapaliśmy się z moim Miśkiem po lodzie na Sokolicę. A na górze piękne widoki, Dunajec u stóp, pięćsetletnie sosny uczepione wierzchołka i konsternacja, jak teraz po tym lodzie zleźć? O mało co nie złożyliśmy naszych gnatków w dolinie Dunajca. Nigdy więcej w góry bez raków. A przynajmniej zimą :) Pozdrawiam, Justyno.

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jedynie tutaj przestawiam sobie czytając na "ochłapów wyrwanych".

 

A tak poza tym,

to podoba mi się,

klimatycznie i obrazowo ;)

 

Pozdrawiam :))

[Bolesław_Pączyński]

Wiersz mocny, krzyczy, podoba się.

Pozdrawiam:))

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kocie, to przenośnia, cały utwór ukazuje nierzeczywistość, takie złudzenia w wysokich górach - halucynacje. To tyle, co mogę wyjaśnić. J. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Maks, dziękuję, zrozumiałaś, oj, jak fajnie. Mądre słowa mi napisałaś, b. jestem Ci wdzięczna, bo to mój pierwszy wiersz od dłuższego czasu. Nie mogę pisać, ot co. Ale jeszcze może wystarczy mi cierpliwości i napiszę następne wiersze, opowiadania. Dziękuję, jeszcze raz. Justyna. 

[Justyna Adamczewska]

Deonix, może przestawię, tak, jak Ty czytasz? Pomyślę, dziękuję b. za komentarz. Ważny dla mnie. Bałam sie wstawić ten wiersz, ale wstawiłam i Wy go czytacie, a juz myślałam, że z pisania przerzucę się na dzierganie. :)). Justyna. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Justyna Adamczewska]

Bolesławie dziękuję. Justyna. 

Edytowane 15 Lutego 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[ja_bolek]

Co   prawda  "moi " * nie  byli  pod  Nanga  Parbat, ale  przemierzyli  szlak do Namche Bazar, otarli się  o Mt. Everest.

Możecie  obejrzeć  zdjęcia  na  blogu  synowej.

 

* wstaniidz-home

[Justyna Adamczewska]

Obejrzę, Bolku. Gratulacje dla Twoich. Dziękuję. J. 

Góry - w nich wszystko jest piękne. 

[Luule]

Jest coś w tym wierszu, co mi się podoba. Tak, druga zwrotka jest ciekawa, ta śmierć przemawia. Pozdrawiam

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Luule, dziękuję uprzejmie. Wiersz o potędze. Bardzo mi miło, że poczytałaś i napisałaś parę słów, :)) Justyna. 

[Oxyvia]

Coś jest w tym wierszu, co mnie wciąga jak przepaść. :) Może po prostu przerażenie wielkością gór? Poczucie ludzkiej małości i bezsilności?

Dolina z wyniszczonym korytem... Ludzie niszczą swoje środowisko życia, to wiemy od dawna, ale gór chyba nie uda się zniszczyć, w każdym razie jeszcze nie teraz. Najwyższe góry pozostają nietknięte, dziewicze. Tak jak wieczna zmarzlina na szczytach.

Podoba mi się klimat wiersza, chociaż i ja nie rozumiem pierwszej strofy (tej taktyki).

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oxyvio, bardzo dziękuję za komentarz. Ludzie nie zniszczą Gór, chodź niektórzy obmyślają taktykę ich zmarnowania. Acz ona rośnie, jak zdarte futro ze zwierzęcia, np. hodowlanego. Futro takowe nie moze rosnąć, boć zwierzenie żyje, o to w tym chodzi. 

W prawdziwie potężne Góry chodzą najlepsi i docierają na szczyty. To potęga, której nie zdobędą ci, którzy chodzą zdartymi ścieżkami. 

Miło mi, że wiersz przyciągnął Twoją uwagę. Justyna. 

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy nie zniszczą, to nie wiadomo - już od kilkudziesięciu lat ludzkość ma broń, która jest w stanie rozwalić nawet całą Ziemię. Ale miejmy nadzieję, że do tego jednak nie dojdzie.

Metafora taktyki jest niezrozumiała bez Twojego wyjaśnienia, Justyno.

Ale wiersz mimo wszystko wciąga. Jest w nim szczerość i fascynacja, to się czyta.

[Justyna Adamczewska]

Dziękuję, Oxyvio. J. 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kocie, zmieniłam pierwszy wers pierwszej zwrotki powyższego wiersza. Teraz chyba lepiej. Justyna.