Krocz za mną Julio

[Enigmatyczna]

Romeo mój
wcale nie miał dobrych oczu,
czerń ich głęboka przelewała się w stal
szorstkie ręce krzykiem nocnym mówiły mi
biegnij Julio,
bo porwę Cię w kawałki
nie muszą gasnąć światła bym stał się marą
a Julia słyszała

Krocz za mną Julio
tam pod brzozowym porankiem
zobaczymy się po raz ostatni, niby przypadkiem
ukradkiem spojrzysz, gdy twe ręce skrwawię
cisem, który dumnym nazywa mnie panem,
oddam Cię w toni dal, mych lubieżnych myśli
pochłonie Cię dla twej czy mej korzyści..
gdzie nawet umarli nie usłyszą
gdzie zgliszcza miasta się kołyszą
przepadniesz, słysząc swe własne szaleństwo,
nocnej mary błysk usposobi Ci twe własne błazeństwo,
zostajesz czy wychodzisz?
ukochana kochanko, czarci błysk zszył Ci oczy na darmo?
chcesz dzieci krzyków, zwad wiecznych?
oh, lepiej przebij jedno z swych serc niewdzięcznych..

Edytowane 3 Lutego 2018 przez Ewelina Kuczyńska (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Bardziej mi to na dramat niż na wiersz jako taki,

ale nie ma osobnego działu na tym portalu,

więc nie mam pretensji.

 

Adaptacji/reinterpretacji Romea i Julii było już mnóstwo,

więc ciężko tu odbiorcę zaskoczyć, temat bardzo ograny.

 

Co do formy tekstu - trochę przeszkadzają mi miejscowe zachwiania rytmu

i rymy sąsiadujące, najbardziej podoba mi się początek,

bo tam nie usiłujesz rymować. Trochę kontrowersyjne dla mnie to "rwanie w kawałki".

 

Obrazowanie całkiem ciekawe,

najbardziej spodobał mi się ten cis.

 

I na razie tyle,

żeby Cię nie zamęczyć :))

 

Powodzenia przy dalszych publikacjach :)

 

Pozdrawiam :)

 

[Enigmatyczna]

dziekuje bardzo za uwagi:) jestem żółtodziobem, wiec na pewno wezmę do serca:)