Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                                                akryl Kasztan w Wojsławicach VII 2016 r.

 

Pytasz dlaczego nie piszę już wierszy?

Nie wiem nie umiem powiedzieć.

Może beznadzieja mnie męczy,

Tak trudno te słowa powiedzieć.

 

Wiersz to nie bochen chleba

I nie ma na niego przepisu.

Nic nie da wznieść oczy do nieba,

Gdy w sercu pustka i cisza.

 

Mówiłeś - Ona umiera ostatnia -

Mnie opuściła już teraz.

Zapomniałam jak śmiać się i płakać,

Zastanawiam się po co oczy otwierać.

 

I czasem przez krótką chwilę,

Gdy śnię choć oczy otwarte.

Widzę tańczące motyle.

I pytam się - Czy odwrócić tą kartę?

2017

Edytowane przez bajaga1 (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Witaj -  głowa do góry - nie takie rzeczy człowiek przeżywa -  a wiersz ciekawy.             

                                                                                                                                                                                             Słoneczka i życzliwości ci życzę

     

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Arboretum w Wojsławicach – ogród dendrologiczny na terenie Wojsławic w woj. dolnośląskim. Od roku 1988 filia Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego

 

dziękuję 

Opublikowano

Bajago, a mnie powaliły z lekka wersy:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, to b. trudne słowa, jakieś przeraźliwie zrozpaczone. Chleb to dar, nigdy nie wyrzucam chleba. A wiersz - tez dar, lecz czasami można bez niego zyć i latami. Bez chleba nie. I jeszcze. 

 

"pisze" - tu użyte w l. poj, 1. os. czas teraźniejszy , więc "piszę".  Może to tak przypadkowo się wkradło, ale poprawić można. Pozdrawiam Justyna. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk dziękuję
    • Fąfara ma targ
    • na końcu kropki zwątpienie i pewność w ludzkim sercu   podróżuje w czasie między ciszą a krzykiem słowa bez znaczeń   pod winogronowym liściem rozchylają kwiaty szybko pomału   jak pajączek na nici z szorstkiej włóczki przędzie tu i teraz   słychać trzepot skrzydeł gdzie błyszczą oczka  dwóch jezior   w czystym promieniu gwiazdy    
    • Ani dała i por oropiała Dina
    • „Dobre słowo”   Pod centrum handlowym straganik rozłożyłem, dobre słowo ludziom dawać postanowiłem.   Myślę sobie: dobrych słów dziś ludziom brakuje, więc tak gratisowo tutaj ich poczęstuję.   Zawiesiłem tablicę: „Dobre słowo każdemu”, „Darmowe” – dorzuciłem – „bogatemu i biednemu”.   Tam, gdzie miejsce na cenę, żadnych liczb nie wpisałem, nigdy za dobre słowa pieniędzy nie brałem.   Zawsze, jak komplementy, nawet słowa w pośpiechu, gratis rozdawałem w szczerości i w uśmiechu.   Zdziwiło mnie bardzo spojrzenie każdego, bo na mnie patrzyli jak na nienormalnego.   Za dobrym słowem nikt tu nie przepadał, śledzili mnie wilkiem, jakbym ich okradał.   I nagle słyszę z tyłu głos starszego pana: – Widzę, że pan tutaj stoi tak od rana?   Przytaknąłem mu głową z niesmakiem na twarzy, a on do mnie powiada: – Za dużo pan marzy.   Mówi to dobrym słowem i dorzuca z szarmem: – Ludzie chcą wszystko kupić, nie dostawać darmo.   Wystaw pan tu cenę, – dodaj słowom wartości – zaraz ktoś się zjawi, choćby z ciekawości.   Napisałem: „Pięć złotych”. Przyszła starsza babcia, była pewnie miejscowa, bo przybyła w kapciach.   Podeszła i patrzy, jeszcze nie spytała, a już inna osoba za tą babcią stała.   Ludzie darmo nie chcą ani brać, ani dawać. Nawet dobre słowa kupić chcą – nie dostawać.   Co darmo – nic niewarte, jesteśmy już takimi: chcemy płacić za wszystko, by poczuć się lepszymi.   I tak w tym naszym świecie prawdę zrozumiałem: że najdroższe jest właśnie to, co darmo dać chciałem.   Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...