Historia edycji

@Berenika97 Piękny, niezwykle dojrzały i poruszający wiersz. Od razu przywiódł mi na myśl ewangeliczną historię o Marcie i Marii. Świetnie pokazałaś, że ten biblijny archetyp nie jest tylko opowieścią z przeszłości, ale żyje w każdej z nas. Zachwyca mnie to przedstawienie wewnętrznego pęknięcia – wiecznego rozdarcia między ziemskim „muszę” (codziennymi obowiązkami Marty) a duchowym „jestem” (głęboką refleksją Marii). Końcówka z zaciśniętymi pięściami i otwartymi dłońmi mocno zapada w pamięć. Dla mnie ten utwór to głośne pytanie o to, jak znaleźć w życiu balans między jednym a drugim, bo przecież obie te przestrzenie nosimy w tym samym ciele. Dziękuję za ten moment zatrzymania!

@WarszawiAnka Też uwielbiam! To taki mindfulness i terapia!Pozdrawiam  @WarszawiAnka Dziękuję za odpowiedź!

@marekg no jakbym tam była. Czytam z kotem na kolanach. Domaga się pieszczot  Serdecznie kredens pozdrawia 

@LessLove

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 I jeszcze tupnij nogą :) A ja słyszę co myślisz.  Pozdrawiam :)

Wszyscy odejdziemy ,a co się przeżyło to nasze. Po domu moich dziadków jednych i drugich, dzisiaj też nie ma śladu. Zostały stare fotografie i wspomnienia. Każdy z rodziny zapamiętał co innego i nieco inaczej. Czasami jak wspominamy to to się okazuje , bo każdy ma swój strumyczek czasu. Miło było poczytać , choć te pięści to grubo Pozdrawiam serdecznie kredens