Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kanapka z serem

Joachim Burbank
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joachim Burbank

Joachim Burbank

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

grandżowo pankowa muzyka
w garażu twojego ojca pod schodami
czytałaś mnie jak książkę między wierszami
karmiłaś zachłannie głodnymi strofami

wiersza
brudnymi rękami
pierwsza
byłaś wszędzie 
nie chciałaś odejść
odeszłaś
nie chciałaś odejść
przystanek brudną ręką wycierałaś
przystanek na Placu Cyryla

grandżowo pankowa muzyka
między strunami przecieka
palcami łapiesz te dźwięki
brudnymi rękami
bawisz się dźwiękami
moimi myślami
a ja chodzę po ścianach
wyrywam włosy z głowy 
musiałem pojechać do Leszna
zapłaciłem dziewięć stów
nie czekaj z kolacją przypaloną
kawa rozlana na stole 
w lodówce znów nie ma mleka
brudnymi rękami odłożyłem na regał
egzamin z życia
 

Edytowane przez Joachim Burbank (wyświetl historię edycji)
1
  • 6 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      Zdrada

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • slavu
      Ukraina'22

      Przez slavu · Opublikowano

      Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • Berenika97
      Rozpad

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
    • Berenika97
      Miejsce poza czasem (drabble)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Ten tekst ma w sobie coś z przypowieści i coś z medytacji - dzieje się sam, jak ten park, w którym zamiast słów gromadzi się cisza. Trzy przykazania w trzech akapitach - świetny pomysł - wtajemniczenie przychodzi stopniowo. Ale trzeba zwolnić. Szachy to gra w której każdy ruch ma konsekwencje, każda figura ma rolę. A narrator zasypia między szachem a matem i budzi się z wiedzą że nie jest figurą. I to zakończenie - "e4" - otwierający ruch w szachach - wreszcie wiadomo gdzie postawić pierwszy krok. Tekst który warto czytać powoli. Najlepiej w parku. :)   Czyta się naprawdę dobrze. Masz wyczucie języka i to czuć w każdym akapicie a styl jest spójny i przyjemny w odbiorze.
    • Waldemar_Talar_Talar
      dialog na dwa. piosenka

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - udany wiersz piosenka - zaciekawiło mnie bardzo -                                                                                                      Pzdr.serdecznie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...