Zgłoś

odchodziliśmy powoli łapiąc ostatnie niemożliwe tchnienia w tęczówkach zapisane kody z przeszłości zdjęcia na których patrzymy jasno w obiektyw nie ma na nich drobnych nieścisłości wzajemnych oskarżeń długich smsów zamiast długich rozmów nie ma zdjęć prześwietlonych ostrego tła światła załamanego niespodziewanym cieniem zmęczonym powolnym odchodzeniem  

@Berenika97 tak jest to podróż do wnętrza osobowości. Pozdrawiam i dziękuję 

Rzuciłem cię i wszystko się ułożyło fatalnie.    Drogi, mosty, pociągi znalazły końcowe miejsca - swój brzeg rzeki, jeziora, rozlewiska  zamknięte w butelce wody - odkrywanie świata, to, co miało znaczenie  wpełza za blejtram.      Noszę w sobie ślad twojej obecności, tak - nasz zgodny sprzeciw,  powtarzalną nieobecność,  oczekiwanie - każde jeszcze i jeszcze nie, wieczne przedlustrzenie, twój  tkany profil.  Kaszel, który mnie budził, zduszony  śmiech do poduszki. Skinienie dłoni z wiecznym pa - niebieski odpływ rzek  pulsujących pod skórą. Ślad szminki. To, co wciąż boli, ślad, ślad jedynie -  dziecko.  Chmurność, wodnisty gniew stukany palcami o stół, obcas na chodniku  coraz niżej brzmiący, szarość Payne'a  w tle.       Wszystko się ułożyło. Wszystko się ułożyło fatalnie.    Dobrze wiesz, że nie jest mi lepiej. Maluję akwarele, akryl. Waham się,  czy ci to pisać.       

Zaciśnięte pięści  I w oczach gniew    A na jej policzkach krew    Ale śmierć nie przyjdzie  Ani dzisiaj ani jutro    Bo przyszłość to  Niepewny element    Tej całej układanki    Więc lepiej opróżnijcie  Na razie do połowy    Swoje szklanki   

@Berenika97   Z czego powstałeś tego szukasz.   Pan Teleskop