Historia edycji

@violetta w zasadzie to nigdy nie wyrastamy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czyli miłość warunkowa - jeżeli my go pokochamy to wtedy on nas może  pokocha, no chyba że akurat wpadnie mu do głowy żeby nas doświadczać i wtedy zacznie na nas spuszczać wszystkie  możliwe plagi.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Acha, to nie wiersz, więc wrzucaj może te przemyślenia do prozy.

@Berenika97 Ja w wierszu widzę może nie tyle przegraną walkę z nałogiem, ile z własnym lękiem. Gdy po wyjściu z nałogu człowiek nie potrafi swobodnie funkcjonować, ciągle musi zagłuszać myśli, unikać sytuacji, które mogłyby stać się zapalnikiem nawrotu. Przeszłe uzależnienie przybiera postać nadmiernej ostrożności, człowiek zdaje się być tykająca bombą. Jakby jeden zły ruch miał zburzyć cały postęp i uruchomić lawinę. Nałóg, choć pokonany, dalej jest obecny na każdym kroku, w każdej decyzji.  Dlatego zaczyna mówić imieniem…choć przecież go nie ma. Ale jest przegadywany, zdrapywany do krwi, więc w jakiś sposób dalej przejmuje ster. Dla mnie wiersz zostawia jakiś cień nadziei, jest opisem wykańczającego psychicznie procesu, ale może jeszcze nie przegraną…

@Berenika97 tak sobie myślę... to jest moje doświadczenie z tym tekstem, refleksja mojego życia: że tylko u układzie miłość-miłość mogło dojść do takiego zdarzenia. Łagodność nieuniknionej konieczności zadania śmierci, spotkała się z łagodnością przyjęcia śmierci. Czyż miłość może zabić miłość?... Jahwe-Yireh musiał zainterweniować: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! [Rdz22,12] bo przecież  On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego. [2Tm2,13]    Dziękuję za cenny komentarz :)

X dąży do granicy w nieskończoności  Y twierdzi, że nie powinno być granic Rozpędzone umysły zderzają się  przy świetle błyskawic.   Te niestabilne układy – wzdychają cyrkle – niby niestabilne, od nas jednak trwalsze niby oddziałują słabo,  a wszystko przy nich słabsze.   X narzeka na zbiór niezupełny  Y narusza przestrzeń Hilberta Przyspieszone umysły szukają wersu, w którym tkwi ich puenta.    Daj im w końcu ten dom – jęczą cyrkle – nawet obsypany złotem;  uciekną z niego tylko po to, by spojrzeć na to samo, lecz pod innym kątem.   X chce być pierwszy, żeby nie dać się rozłożyć Y chce się mnożyć, by nie spocząć na dodatkach Niespokojne umysły pragną potęgi,  a przecież same są w ułamkach.