Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niepewność

GreD

Przez GreD
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

GreD

GreD

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Niepewność.

 

Powieki zmęczone znużone snem, głos wyrazisty głęboki jakże męski, smukłe ciało włosy ciemne niemal krucze podstrzyżone zaczesane schludnie. Twarz egzotyczna grube brwi, usta krwisto czerwone, policzka blade czoło wysokie. Patrzył w prost na mnie z wyciągniętą dłonią tak jakby, chciał się przywitać. Stałem patrząc mu w oczy znieruchomiały zaskoczony, gdyż nie ująłem w swojej pamięci znajomości z owym jegomościem. Mówił do mnie głosem uniesionym o którym wspominam, mówił słowa jakże istotne, dotyczące mnie i przeszłości. Słuchałem próbując odkryć, zrozumieć tą, gwałtowną nowinę, którą usłyszałem. Aczkolwiek nic mi nie podpowiadało w umyśle, dosłownie pustynia skojarzeń w tych sklepieniach świadomości,  porozrywanych wspomnieniach poprzez dzieciństwo surowe. Lecz jednak podczas gdy, przedstawił się, w oczach ujrzałem rozbłysk obrazów z dzieciństwa. On mówił, mówił i mówił... Stałem  nie mogłem oderwać wzroku wsłuchany w słowa, przekazu. Nawet nie zwróciłem uwagi na to że, trzymam go za dłoń w uścisku surowym zimnym, braterskim. W końcu zrozumiałem tą horrendalną chwilami nowinę, wiedziałem że, wszystko już będzie inne i nigdy nie powrócą wspomnienia, które kiedyś były dla mnie oczywistym zwrotem życiowym z którego pochodzę... Kim jestem?  Jestem tajemnicą, którą w książce mojej opowiem, opowiem to życie które, wspomnę, które dla was jest patologią...

 

GreD.

 

Aleksander Jan Zaręba.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez GreD (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hania kluseczka
      Czy wiesz?

      Przez hania kluseczka · Opublikowano

      @Stukacz podobno miłość ma dodawać skrzydeł, piosneczka super:) 
    • wiedźma
      Dusza.

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski  pieknie ujęte Pozdrawiam 
    • Poet Ka
      spazieren gehen

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Anastazja1 dzięki serdeczne  
    • aff
      Obraz Zuzanny

      Przez aff · Opublikowano

      Brylantowy dzwoneczek w głosie małej Zuzanny. W białej sukni, czółenkach. Delikatny rys twarzy. Starców lgnięć nie zapraszaj, niech usiądą za wodą. Dwa anioły jej strzegą, koronkowej łzy welon. Dwoje sobie ślubuje. Co w ogrodzie się kryje? Innym dąb i lentyszek króluje, a im wierność do miłości, co wszystko wybacza i nie rani. Dla nich miód i wesele. Losy wyzwań na szali.      
    • Sylwester_Lasota
      Dla tych, co czytali i dla tych, którzy nie czytali, wszystkie dziesięć jeszcze raz.

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Jacek_Suchowicz, długo się zastanawiałem co odpowiedzieć na Twój komentarz, bo, w sumie, to się z Tobą zgadzam, ale... No właśnie, było jakieś ale, które nie dawało mi spokoju, a którego jakoś nie potrafiłem ubrać w słowa, aż w pewnym momencie odpowiedź przyszła do mnie sama. Pozwolę ją sobie tutaj w całości zacytować:   1 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. 2 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie, 3 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! 4 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. 5 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę. 6 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, 7 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? 8 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu 9 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy - 10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. 11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa. 12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie. 13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną. 14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy. 15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. 16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. 17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: 18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. 19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», 20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. 21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.   To jest PSALM 49 z Księgi Psalmów, zacytowany z Biblii Tysiąclecia.     Pozdrawiam  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...