Ona

[Nata_Kruk]

       Ona

 

kobieta z niejedną klasą
bynajmniej przecież zmętniały
z biegiem lat
już nie przygląda się sobie
tkwi w niemieszkaniu wśród zmartwiałych
przedmiotów na których kot zostawia
ślady z pełnej kuwety

zobojętniało lustro
przeczesuje je ułomnym grzebieniem
dwa zęby złamane po lądowaniu na posadzce
bez spadochronu
nieotwierany zaplątał się w pustkę
podobną do tej z opróżnianego szkła
cisza koślawi ściany


nad podwórzem dojrzewa błękit
pod nim
ciągle kołują jaskółki

 

 

 sierpień, 2016

 

 

 

 

 

 

Edytowane 14 Stycznia 2020 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Stefan_Rewiński]

Ciekawe, Pzdr,

[Jacek_Suchowicz]

te ślady pełnej kuwety - ciut przerysowują
ale klimacik - super
znam te starsze samotne zgorzkniałe panie którym łatwiej jest kochać koty niż ludzi
temat ciężki, prowadzony dobrze

pozdrawiam Jacek

[Nata_Kruk]

Stefan... dzięki za wizytę.

Jacku... być może ślady.. z.. pełnej kuwety ciut przerysowują, choć tutaj są delikatnym szkicem tego,
co było naprawdę, a starsze samotne panie bywają zgorzkniałe, czasami na własne życzenie.
Dziękuję za zostawione słowa.

Pozdrawiam obu Panów.

[Mariusz_Sukmanowski]

Znalazłem mnóstwo optymizmu. Np to "zobojętniało lustro". Przecież z wiekiem dobrze jak jest mętne, zamglone, ślepe.
pozdr
ps
a tak poważnie gorzko, aż mdli

[Nata_Kruk]

Mariusz, lustra potrafią obnażyć realizm chwili, to osoba stojąca przed nim (nieważny wiek) ślepnie, dosłownie i w przenośni i... "mętnieje". Tutaj, optymizmu jak na lekarstwo. Dzięki za słówko.
Pozdr.

[Nata_Kruk]

Pia... przede wszystkim, wdzięczna Ci jestem za komentarz pod czymś, co 'odleciało' daleko za góry.
Masz rację, starość dosyć łatwo ukazać w krzywym zwierciadle... bo.. i tu, Twoje słowa....
Wiesz, że lubię towarzystwo starszych ludzi... :) to... "żywe księgi"... moi znajomi dziwą się.
Często piszę z pozycji..ja..to cholernie wygodne... :)  Tutaj jest "ona" i to jej poświęciłam ten kawałeczek.
Wiek w sumie nieważny, co wyżej pisałam w odp. dla Mariusza S. ale prawdą jest, że "ona" jest także prababcią.
Jakiś 'lęk' przed starością, chyba 'siedzi' w każdym... w treści jw. spróbowałam zobrazować

'mętnienie' osoby, jej psychiki, z powodu opróżniania 'szkła/szkieł'... problem trwał lata.! 
Na ironię losu, kiedy został urwany, pojawił się nowy, równie trudny w okiełznaniu, to trwa teraz...

ale to, być może...  poukładam w czymś nowym, z kotem włącznie, jeśli będzie żył. Czas pokaże...
Tak, piszę bez znaków, "krzyczano" na mnie, że były, więc spróbowałam bez i tak zostało...
Chyba 'nauczyłam się' czytać takie wiersze, ale jak widzisz, korci mnie, by od czasu do czasu poszperać 

w czymś, co 'zalezie jakoś za skórę'. To na pewno jedna z moich wad.
Raz jeszcze dziękuję za odniesienie i cieszę się, że odnalazłaś tu trochę przestrzeni.  

Miało być króciutko, ale nie umiem....
Serdecznie i ja... :)

Edytowane 2 Grudnia 2019 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Lach Pustelnik]

Bardzo sugestywnie przywołałaś mroczne - dla mnie - obrazy z dosyć odległej pamięci. Na szczęście trzy ostatnie wersy przyniosły lekkość i ocieplenie:). Miłego...:)

[Gerber]

Podoba mi się tylko to " niemieszkaniu" jakoś mi zgrzyta, wyciąłby je. "tkwi wśród zmartwiałych przedmiotów" moim zdaniem brzmi lepiej.

[Nata_Kruk]

Lach Pustelnik... kilka lat wstecz, to nie taka znowu daleka przeszłość... ;)  Obrazek dość przygnębiający,

dlatego chciałam 'go' troszkę podkolorować.. puentą. Dziękuję i... miłego również... :)

 

Gerber... ha... :) wiesz, że te słowa padały z moich ust wielokrotnie... ona już nie mieszka, ona tkwi w...

niemieszkaniu, stąd w ogóle.. "ona"... ale.. ale podsunąłeś mi jedno.. 'machnę to' kursywą.

Nie mogę z tego określenia zrezygnować.. :) Dziękuję za.. podoba mi się.

 

Ślę Panom pozdrowienie.