Wędrowiec

[Piotr_Sadłowski]

Dźwięk, li drgające struny powietrza. Dostojny,
A tak cudowny, gdy z twoich dobywa się ust.

Bezkres, drzewa i zieleń gdzie oko nie spojrzy.
A jednak i widzę i słyszę jako żywo
Ciebie, Twe słowa, pełne miłości wprost z serca.
Choć dawno Cię nie ma, a może to ja zniknąłem
Pod ogromnym gorącym kocem obłąkania?
Kochanie moje gubi zmysły w roztargnieniu.
Wiatr i ziemia, ptasi trel i wszystko wokoło
Tylko o Tobie zdają się mówić. Szaleńczo
Mamroczą, jednakże tylko mi, wędrowcowi,
Który ciarki już ma od mroźnego wietrzyska.

Szczęśliwie wiem, że gdy siły do marszu stracę
Bezpieczną i ciepłą przystań u Ciebie znajdę.

[WiJa]

a to mi zabiłeś klina, nawet śmiem wątpić (i nie przeszkadza mi /w docenieniu wiersza/ stylizacja), że to jest Twój wiersz, a jeśli jest, to gratuluję :)

[Piotr_Sadłowski]

@WiJa

Niech twoja wątpliwość będzie dla mnie uznaniem ;)
Wiersz mój, pisany ze szczerej tęsknoty na bazie doświadczeń (tak byłem w lesie, tak tęskniłem i tak, był zimny wiatr)
Aż sam się zdziwiłem gdy usiadłem do obróbki że większość pisana prosto z serca układa się pięknie w 13 sylab

[WiJa]

@Piotr_Sadłowski
kiedy tak, to się cieszę :)

[TSPNoise]

Napisze krotko....

To nie "Wedrowiec" - to sie nazywa "Tesknota"

Pozdrawiam,

TS