Kalosze

[gabrysia_cabaj]

Któryś już raz nie lubię, kiedy zabiera się moje krzesło
z werandy
i wystawia za drzwi, to znaczy na schody. Siada się.
A potem się tego krzesła nie odstawia na swoje miejsce
i się idzie nad staw albo do ogrodu,
żeby tylko iść, żeby coś zobaczyć.
Przychodzę na werandę, a tam nie ma mojego krzesła,
bo stoi przed wejściem do domu. Nie lubię i już!
Żeby tylko to, ale nie!
Jeszcze się zostawia przed moim okienkiem
na miejscu krzesła swoje kalosze.
I te kalosze stoją porządnie ustawione
na moim kawałku podłogi,
jakby przed chwilą ktoś z nich wyskoczył i poleciał


.

[Stefan_Rewiński]

@gabrysia_cabaj
Ja też lubię moje rzeczy na miejscach. Pzdr.

[gabrysia_cabaj]

@Stefan_Rewiński
sorry, że dopiero odpowiadam, ale normalnie aż boję się wchodzić, Stefan, bo zaraz mnie wskażą palcem, że o! o! już weszła, już będzie sobie nabijać licznik:(

[Stefan_Rewiński]

@gabrysia_cabaj
Spoko Gabrysiu. Pzdr.

[jan_komułzykant]

@gabrysia_cabaj
całkiem przyjazne zrzędzenie
przeobrażone w wiersz.
odnosi się wrażenie, że jednak nie chciałoby się
pozbyć tego przestawiania, które ma swój, ale chyba dość bliski charakter.
:)

[gabrysia_cabaj]

@jan_komułzykant
bo to ma swój urok w monotonii:)

dobrego dnia, janko