samotna

[Jacek_Suchowicz]

Odkąd sięgam pamięcią zawsze przy drzwiach stała.
Secesyjne żeliwo wręcz wtopione w beton,
tworzyła z domem tajemniczą całość,
pozwalała siatkom spocząć zanim pękną.

Szczebelkami wąskimi, wpijając się w pupy,
odstraszała niesforne od nacięć bazgrołów.
Chłonęła krótkie starszyzny dysputy.
Stale jej do szczęścia brakowało stołu

Niestrudzenie pragnęła mieć dla siebie kogoś,
choć na moment zatrzymać bieg minut i godzin.
Podzielić na pół skrywaną samotność,
wewnętrznym spokojem niechby przyjaźń zrodzić.

Zapętlonych w codzienność darzyła wytchnieniem.
Wygasiła emocje gdy płonął stos zdarzeń.
Umiała wzniecić nadzieje bezcenne
pośród uwiedzionych woalem miraży.

Razem z domem odeszła w wiecznie zapomnienie.
Czy doceni ktoś dzisiaj chwil urok kojący?
A ona człeka potrafiła zmienić,
tłumiąc niepokoje, milcząc ogrzać słońcem.

.

[Waldemar_Talar_Talar]

@Jacek_Suchowicz

Witaj Jacku - wzruszający wiersz - prostym słowem tak wiele powiedziane .
Mowa o kimś bliskim - bardzo bliskim ...
Udanego dnia życzę

[Marlett]

dom opustoszał wszyscy gdzieś odeszli
ona samotna z tęsknoty też się rozleciała

[jan_komułzykant]

@Jacek_Suchowicz

piękna stara ławeczka w zapuszczonym ogrodzie
ciągle zachęcała by przysiąść choć na chwilę
lwia noga i zawijas oparcia uwodził
i uwiódł na dobre złomiarza - pewnie stylem
:)

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ławka stojąca przy wejściu do domu czasem jest bardzo bliska :)

serdeczne dzięki

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

raczej dom zburzono a ją złomiarze wywieźli
powstanie nowy szeregowiec deweloperski
:)
pozdrawiam

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

prawie bingo ale nie w ogrodzie tylko przy drzwiach wejściowych

dzięki za wiersz :)