Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

podaj dłoń
niech powróżę
i ułożę scenariusz
na kilka miesięcy lub lat

pozwolę pytać
kabałę spijesz z ust
lekko przygryzając końcówki zdań

historia się czasem powtarza
więc pozwól
wyczaruję się dla Ciebie na nowo

Opublikowano

ale jeszcze jedno
w tej postaci to by było że peelka chce żeby ktoś wyczarował ją na nowo
jak to w takim razie inaczej zapisać żeby było że to ona sama wyczarowuje siebie na nowo?
bo tak jak Pan podał to również zmienia sens

Opublikowano

Ja bym napisał tak:

zostanę asystentką D. Copperfielda
wyczaruję tobie ci siebie dla ciebie
albo co tam chcesz

Prosimy wyłącznie o komentowanie wierszy i uzasadnianie wyrażanych opinii.
Komentarz narusza regulamin oraz zasady serwisu.
Prosimy o niekomentowanie osób

MODERATOR

Opublikowano

Wiersz mi się podoba, ponieważ w sposób udany i ciekawy łączy pierwiastek kosmiczny z pierwiastkiem intymnym.

Sposób jest udany, bo zaróżowiłem się czytając (a byłem nieco zmrożony).

Sposób jest ciekawy, bo chytrość i utajone intencje podmiotu lirycznego spowodowały moje zaciekawienie. Chyba dlatego, a może nie tylko.

Połączenie pierwiastka kosmicznego z pierwiastkiem intymnym podoba mi się, ponieważ rzadko spotykam je w rzeczywistości, a chciałbym częściej.

Chciałbym częściej, bo wiem, że to niemożliwe, a gdyby to było możliwe, nie odróżnilibyśmy pierwiastka intymnego od kosmicznego, ani też nie zauważylibyśmy ich połączenia.

Co było do udowodnienia.

Pozdrawiam :)

Opublikowano

No to ja tu jeszcze dodam swoje 33 grosze. To "się Tobie" też nie bardzo mi pasuje. A może by:


podaj dłoń
niech powróżę
i ułożę scenariusz
na kilka miesięcy lub lat

pozwolę pytać
kabałę spijesz z ust
lekko przygryzając końcówki zdań

historia się czasem powtarza
więc pozwól
wyczaruję się
dla Ciebie
na nowo


Pozdrawiam.
Ja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew @iwonaroma dzięki:)
    • „Wolna myśl”   Pchnij umysł w ciszę — tam, gdzie myśl dojrzewa, gdzie prawda nie krzyczy, lecz cierpliwie czeka. Mówią ci, jak myśleć, jak patrzeć, jak śpiewać, jakbyś sam nie umiał odróżnić człowieka.   Nie wrzask jest siłą myśli, lecz jej ciche trwanie, gdy człowiek sam przed sobą staje bez zasłony; bo łatwo tłum prowadzić w gotowe otchłanie, trudniej ducha ocalić od mody i strony.   Namawiają, byś stał się odbiciem ich twarzy, byś uwierzył w ich słowa bez cienia zwątpienia. W twoim własnym otoczeniu sieją niepokoje, skłócając pokolenia w imię ich rządzenia.   Mówią ci: „Wierz”, jak gdyby wiara była z tłumu, jakby prawda rodziła się z liczby i z krzyku; a przecież źródło myśli nie zna ich rozumu, bo mieszka w samotności, nie w cudzym języku.   Przyszłość twoich dzieci układają ci w ciszy, kreśląc ścieżki przed każdym kolejnym istnieniem. Budują świat posłuszny — wygodny dla siebie, karmiąc propagandą i strachem przed myśleniem.   Bo choćbyś w ciemnym lochu był zakuty w kajdany, jeszcze pozostaje ci ostatnia kraina: własny sąd — niekupiony, milczący, nieznany, w którym człowiek przed sobą sam siebie poczyna.   Możesz skinąć im głową pod ciężarem lęku, przyznać im rację słowem, którego oczekują, złożyć podpis wymuszony przemocą lub groźbą — lecz serca i sumienia ci nie podporządkują.   Można zmusić do milczenia, nie można — do myśli. Bo ta, gdy raz dojrzeje, trwa nawet w ruinie; i więcej jest wolności w jednej prawdzie cichej niż w tysiącu okrzyków ginących w godzinie.   Można zmusić każdego człowieka do milczenia, do wyuczonych zdań i pustych deklaracji, ale nie da się przestawić jego myślenia ani zgasić spojrzenia, na widzenie swej racji.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Miód wspaniały antybiotyk  leczy a chorób nie zliczę lecz dawkuj go powoli a zdrowie ci dopisze   Na początku czerwca będę w Kamiannej gdzie kupuję wspaniały miód! Pozdrawiam
    • @Berenika97 Tten wiersz i klimat przypomina mi Witkacego, choćby 622 Upadki Bunga, gdzie u pani Akne tak to się działo. Opium, upadek, ratowanie namiętnością przed spleenem to taki motyw w tej i nie tylko tej książce. Jako fan Witkacego bardzo lubię takie uniwersalne odpryski w poezji. Oprócz tego moc i wysoka temperatura w tej dyscyplinie są wskazane, więc porzucenie delikatności i wejście tejże siły mocy, kiedy peelka staje się żarem rozpala też cały utwór, a i czytającego nie pozostawia obojętnym:). Pozdrawiam serdecznie z podobaniem dla Uczty i uczty. 
    • @Marek.zak1 Że co że Bochun wrócił do Heleny i odbił ją Skrzetuskiemu :)) Możliwe, możliwe... Stara miłość nie rdzewieje :) @obywatel Mogę i nad antyparadoksami się pozastanawiać, czemu nie, ale paradoksów jakby nieco więcej, dużo więcej, a przynajmniej ja widzę więcejj :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...