Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nawiedzony dom w Warszawie 2

adolf

Przez adolf
w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

adolf

adolf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ten dom się lęka normalności
inne są jakieś nawiedzone
chcą by u siebie ludzi gościł
kiedy on straszyć woli sobie!

I rozpowiadać niestworzone
historie całkiem nie z tej ziemi.
A gdy pytają: po co one ?
mówi bez przeszkód: ach, dla ściemy!

W noc go unika ten kto może
i z map go każdy wymazuje
lepiej tu nie być o tej porze

a on ze śmiechu cały trzeszczy
choć jeden żartu nie rozumie
pies, co pod drzwiami jego leży.

  • 4 tygodnie później...
Iru_De

Iru_De

Opublikowano
Opublikowano

Ten dom się lęka normalności.... ten, uzupełnia ci sylaby w wersie do 9, a skoro w drugim wersie masz "inne", to to uzasadnia użycie "ten" w pierwszym
inne są jakieś nawiedzone
chcą by u siebie ludzi gościł
kiedy on woli straszyć sobie!

I rozpowiadać niestworzone........przerzutnia tu ok!
historie całkiem nie z tej ziemi.
A gdy pytają: po co one ?
mówi bez przeszkód: ach, dla ściemy!

Nocą unika ten kto może...lepiej "nocą, niż ..."W noc go" :)
z mapy go każdy wymazuje.....płynniej, niż "i z map"
lepiej tu nie być o tej porze

Ten dom ze śmiechu cały trzeszczy....wydaje mi się, że lepiej powtórzyć "Ten dom" zamiast ..."A on", będzie klamrą z pierwszą zwrotką
choć jeden żartu nie rozumie
to pies, który pod drzwiami leży..... nie wiem czy "CO"? jest trafione..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      Oda do śmierci

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Poet Ka Myślę, że im bardziej boli, tym akceptacja jest jednak większa. Dzięki zza wpis.  @wierszyki Z czasem myśli się o tym jednak więcej, zwłaszcza widząc, bezradność wobec chorób bólu. Pozdrawiam i dzięki za wpis.  @LessLove Cudem wyszedłem (prawie) cało z dwóch wypadków, więc temat przerabiałem, a nie chciałbym żyć w cierpieniu, niesprawności fizycznej, czy umysłowej i być ciężarem dla bliskich. Masz rację to "prawie" jest tu kluczem. Dzięki za wpadnięcie i pozdrawiam.   @viola arvensis Tak, dla mnie Schopenhauer też jest jednym z moich ulubionych, a Erystyka powinna być lektura obowiązkową dla wszystkich:). Co do krótkich form, to dla zwiększenia szansy przeczytania do końca. Zresztą kiedyś miałem szkolenie w temacie "testu windy", czyli jak zainteresować w bardzo krótkim czasie klienta, szefa itd. Dzięki za miłe słowa, wiosennie pozdrawiam. 
    • viola arvensis
      Oda do śmierci

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Marek.zak1 przypomniałeś mi ta fraszeczką Artura Schopenhauera - jednego z moich ulubionych autorów.  Dobry jesteś w tych mini :)
    • viola arvensis
      Przecież nie jest aż tak zimno

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Moondog dziękuję. 
    • Benjamin Artur
      Buty do fruwania

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Są buty do chodzenia i do spacerowania. Zapewne są też takie do uciekania i do biegania. A mnie się zamarzyło, by kupić sobie buty do fruwania. — Do fruwania? — zapytał zdziwiony sprzedawca. — Pierwszy raz o takich słyszę. Jak żyję, nikt mnie jeszcze o nie nie zapytał. A czy myśli pan, że w ogóle istnieją? Są do biegania, chodzenia, trekkingowe... Można w nich śmiało skakać, uciekać, pośpiesznie za czymś gonić. Ale fruwać? — Na pewno muszą być bardzo lekkie — odparłem. — Lżejsze od tych do biegania i o wiele lżejsze od tych do uciekania. Bo biegnąc bez przymusu, taki trening zawsze można przecież przerwać. Ale kiedy się ucieka? Wtedy nigdy nie wiadomo, kiedy będzie można się zatrzymać. A te do fruwania... one muszą być wytrzymałe, a zarazem tak lekkie, by nie ciągnęły ku ziemi. Bo latać bez butów to chyba żadna przyjemność. Biegać też można by na bosaka, ale co najwyżej po pokoju albo na bieżni, a i tak byłoby trudno. — A jeśli można spytać — zaciekawił się sprzedawca — po co panu takie buty? Przecież ludzie sami nie fruwają. Polatać jeszcze jakoś można: na paralotni, szybowcem... ale żeby tak samemu pofrunąć? Tego jeszcze nikt nie dokonał. — Śniło mi się, że jestem jastrzębiem — wyjaśniłem. — Na razie moje skrzydła, mięśnie i ścięgna są zastane, bo czekały od lat. Nie wiedziały nawet, że są skrzydłami jastrzębia. Teraz myślę, że ta chwila niedługo nadejdzie. Może już wkrótce polecę? Dlatego potrzebuję tych butów. Kiedy już będę je miał, stanę się spokojniejszy. Chciałbym być przygotowany na chwilę, która zapewne nadejdzie. Sprzedawca milczał przez moment, po czym pokiwał głową z powagą. — No cóż... zrobiłem już buty dla papieża i został świętym. Zrobiłem też buty pewnemu piosenkarzowi i okrzyknięto go królem popu. Postaram się zrobić i te dla pana.  
    • Waldemar_Talar_Talar
      Tylko westchnienie

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      kolejny dzień i noc minęły bezpowrotnie pozostało po nich tylko westchnienie którym oddaje hołd temu co było co przeminęło co pozostawiło po sobie tło proszące o spełnienie które staje się coraz trudniejsze z powodu przemijania tego co w nim najpiękniejsze

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...