Mgielne tramwaje

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

Wczesnym porankiem, gdy słońce wstaje,
przybądź w kreślone pętlą rozstaje,
gdzie się zbierają zwiewne upiory,
aby powitać mgielne tramwaje.

We mgle się snują z błędnym uporem,
w oparach smutku, wpatrzeni wzajem
w twarze znużone i troską chore.
A tu! Wpływają już swoim torem,

a na ich grzbietach skry trzeszczą, błyszczą,
wężowe bestie, senne potwory,
dzwonią i mlaszczą otwartą paszczą,
mgielne upiory połykać zaczną.

Pędzą do pracy zjawy zmęczone.
Pętlę rozstajów wrony przywłaszczą
i pożegnają, schrypniętym tonem,
mgielne tramwaje, już nasycone.


J.E.S.

[Marlett]

@ Jerzy_Edmund_Sobczak
Wiersz dopracowany technicznie.
Są obrazy i ciągłość merytoryczna.
Spójne metafory tworzą klimat utworu.
PozdrawiaM.