Zgłoś

Coś ty uczynił Jezu,  Pozbawiając setki usposobienia swego miłosierdzia  Coś ty uczynił Jezu, przyprawiając swego wysłannika do wiecznego piekła Niekończącej się męki - boleści których nie sposób pojąć  Coś ty uczynił Jezu, Ukrzyżowując nieczystą duszę, którejś nie przyrzekł zmartwychwstać, by odrodzić kwiat lotosu, pozbawionego ran szatańskich, wspomnień drastycznej burzy. Coś ty uczynił Jezu, Prawiąc kazania noszenia własnego krzyża,  a gdy zostało to poczęte, Krzyż poniósł ofiary. Coś ty uczynił Jezu, Odbierając - mego bliźniego   

W ogrodzie koło Werony, drozd się zalecał do wrony: „Wronko porzuć wymówki, no bo z naszej krzyżówki wyklują się piękne drony.”

a gdyby tak rozsznurować słowa zdjąć im znaczenia jak zbyt ciasne buty puścić je boso bez komentarza i patrzeć dokąd pójdą a gdyby tak rozbroić przysłowia z ich puenty niech co nagłe wreszcie będzie dobre a wróbel z garści nie znając przelicznika odważy się pofrunąć do nieba a gdyby tak ocalić milczenie bo nie zawsze jest zgodą oraz krzyk bo nie zawsze jest buntem  

@wiedźma   Nareszcie ktoś odpowiedział na odwieczne pytanie. :) Przepis na wiersz jak przepis na obiad. Gotowanie i pisanie - ten sam dramat, ta sama niepewność czy wyjdzie. I ta cebula która płacze zamiast poety. Uśmiechnęłam się. :)) To ostatnie "zjemy razem" - zaprasza do stołu i do lektury jednocześnie. Chętnie! Przepis udany. Dokładkę poproszę. Świetny i pomysłowy!

@aff Mewy też. Tutaj u mnie jeszcze docierają. Tak masz rację, nie wadzą sobie.