Różowe niebo

[gabrysia_cabaj]

Stworzyłeś, Boże, taki piękny świat
i heaven,
stworzyłeś te drzewa i te domy,
i kwiatuszki,
ale mi jest smutno,
bo ludzie umrzą i drzewa
spadają,
i domy spadają,
i wszystko będzie zniszczone.
Mój Boże, taki piękny świat
i heaven -
śpiewała mała poganka
w moich ramionach
wieczorem
w ogrodzie


.

[Pola_Paris]

Witaj Gabrysiu,
jestem na forum nowa i dopiero zapoznaję się z jego poziomem, jeszcze nie wiem, czego do końca oczekiwać, ale przyznam szczerze, że jak na "dział dla wprawnych poetów" Twój wiersz mnie rozczarował. Nie widzę w nim jakiejś ciekawej, oryginalnej stylistyki, ani myśli. Trochę początek skojarzył mi się z "Smutno mi, Boże" Słowackiego, ale nie widzę tu żadnej głębi przekazu. Anglicyzm średnio wpasowuje się w tekst, nie trzymasz rytmu, ten fragment:

[quote]stworzyłeś te drzewa i te domy,
i kwiatuszki,
ale mi jest smutno,
bo ludzie umrzą i drzewa
spadają,
i domy spadają,
i wszystko będzie zniszczone.

to dla mnie poziom refleksji przeciętnego przedszkolaka. Poza tym, "umrzą" - co to ma być? Umrą!
Także zdrobnienie "kwiatuszki" brzmi dosyć infantylnie.
Końcówka o "małej pogance" od bólu może być.
Pozdrawiam serdecznie

[gabrysia_cabaj]

@Pola_Paris
na pewno znajdzie pani w tym dziale coś dla siebie, na poziomie.
pozdrawiam
g.

[Stefan_Rewiński]

Ciekawe, ciekawie. Pzdr.

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

He he, a ja chyba rozumiem tę refleksję przeciętnego przedszkolaka.
Myślę, że to taki ciekawy zabieg artystyczny, w którym słowa modlitwy wkłada się w usta dziecka.

W ten sposób własne, naiwne zachwycenie, obawy, lęki i refleksje są generowane przez użycie pośrednika. Dziecka właśnie.
I to właśnie to dziecko na rękach, mała poganka, bowiem w swojej naiwności, nie zakotwiczona jeszcze w świecie religii, ale posiadająca swoją dziecięcą wiarę, wywołało tę refleksję.
Obudziło wewnętrzne dziecko peelki.
Stąd zasadne jest również użycie wyrażenia umrzą, jako niegramatycznej odmiany używanej przez dziecko.
Użycie słowa haeven zamiast niebo ukazuje też, że to jednak opiekunka modli się za pośrednictwem podśpiewywania dziecka, które nie użyłoby takiego określenia. To taki klucz, wskazanie.
Przynajmniej, tak to odczytuję.

Może moja interpretacja jest mylna?
Ale ten zabieg sprawia, że wiersz przestaje być banałem i jest interesujący w swojej niejednoznaczności.

W pewnym sensie to taka wieczorna impresja z dzieckiem na ręce.
Impresja, w której ogród zamienia sie na chwile w rajski, w naiwności jeszcze nie skażonych grzechem.
Kiedy nadejdzie zmierzch, wypierając różowe niebo zachodu, piosenka się skończy, wewnętrzne dziecko odejdzie, zostawiając skażoną grzechem pierworodnym. I trzeba będzie opuścić ten ogród.

Jeżeli dobrze odczytuję metaforykę to Pola_Paris, po prostu, nie zrozumiała tego wiersza.
A przecież ten, mimo pozornej prostoty, jest naprawdę interesujący emocjonalnie.

[Pola_Paris]

Jeśli interpretujesz dobrze, to problem nadal nie polega na tym, że Pola_Paris nie zrozumiała, lecz tkwi w tym wierszu. Bo te słowa, włożone w usta dziecka, są nadal tak samo miałkie, infantylne. Obserwacja tak samo płytka, powierzchowna. Osoba mówiąca w wierszu, peel, może być dziecinny, ale autor powinien wiedzieć, co warto przytaczać, nad czym się pochylać. Tu nie znajduję jakiejś refleksji godnej uwagi.
Pozdrawiam serdecznie

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

@Pola_Paris

Prawdę mówiąc byłem ciekaw, czy się odezwiesz. Przecież Cię sprowokowałem, Pola.
A ja sobie wcale nie uzurpuje prawa do nieomylności.
Jest całkiem możliwe, że czytam ten wiersz życzeniowo.
Wszystko zależy od zamierzeń autora oraz czytelnika, który te zamierzenia odczytuje lub nie.
Teraz kwestia tego czego szukamy w wierszu i tego co w nim znajdujemy.
Powierzchowność obserwacji, infantylność tekstu może być zamierzona.
W końcu, w opisach pejzażowych nie nastawiamy się na przekazywanie sprzecznych emocji.
W emocjonalnych, rwanych, onomatopeicznych tekstach nie szukamy opisów.
A impresja nie jest miejscem na refleksje, tylko na odczuwanie tego co tu i teraz.

Akurat ten wiersz uważam za swojego rodzaju impresję chwili szczęśliwości.
Impresja różowego nieba, chwilowego, rajskiego ogrodu o zachodzie słońca, ze szczęściem na rękach.
Niestety, ze świadomością chwilowości, ulotności. Świadomością konieczności opuszczenia raju i powrotu o zmierzchu do świata opisanego w improwizowanej, dziecięcej śpiewce.

Dla mnie akurat, ta infantylna modlitwa jest jak najbardziej emocjonalna.
Żeby odczuć te emocje, trzeba jednak sięgnąć w głąb siebie do swojego wewnętrznego dziecka.
Przez uproszczenie i strywializowanie piosenki - modlitwy, paradoksalnie moim zdaniem, autorka osiągnęła emocjonalną głebię.
Impresje same w sobie nie są refleksjami ale mogą wywoływać refleksje u czytelnika, rezonować z jego wewnętrznym światem
I wszystko zależy od zasobów duchowych i doświadczeń czytającego.

Zgódźmy się na założenie, że nie tyle nie zrozumiałaś wiersza, Polu, ale nie rezonuje on w Tobie emocjonalnie.

Innym założeniem jest, że ja nie zrozumiałem.
W takim razie z ciekawością oczekuję na wypowiedź autorki.

[gabrysia_cabaj]

@Stefan_Rewiński
dziękuję
g.

[gabrysia_cabaj]

@Jerzy_Edmund_Sobczak
jeśli poezja jest rzeką i ktoś kucnął na brzegu, zaczerpnął wodę dłonią, i po chwili została jedna kropla, moja kropla, i ten ktoś pochylił się nad nią dostrzegając, że oto jest - czy to nie powód do radości?
dziękuję:)
g.

[gabrysia_cabaj]

@Pola_Paris

Rada

W Kiang-nan są małe pomarańcze czerwone, których zima nie warzy. Bo wiedzcie, klimat jest łagodny w Kiang-nan. Lecz jak wszędzie, kwiaty brzoskwiń i śliw tam więdną.
Nie udawajcie się w tę krainę, gdy wątłe jest szczęście wasze.

Czang Kiu-ling
673 - 740 po Chr.

z pozdrowieniami
g.

[Pola_Paris]

Gabrysiu, pozwolę sobie jeszcze popolemizować, mam nadzieję, że nie odbierzesz tego jako niegrzeczne, czy natarczywe. Ja nie chcę nikogo zmuszać do zmiany zdania, czy umniejszać wartości jego poezji, jedynie zastanowić się nad odbiorem i funkcją poezji.
Dla mnie tekst, który zacytowałaś, Czianga Kiu-Linga, jest doskonały w swojej prostocie. Trafny, elegancki, plastyczny w opisie (chociaż autor posługuje się tu bardzo skromnymi środkami), lekki. Zawiera w sobie dużo cech pisarstwa azjatyckiego, właśnie prostotę przekazu, plastyczność, czerpanie z nieskończoności, uchwycenie, zatrzymanie nieuchwytnej chwili.
Ponadto musimy zdawać sobie sprawę, że takie wiersze należy czytać w kontekście epoki, w której powstawały. Zawarta tam myśl w VIII wieku była przełomowa, odkrywcza, powtarzanie jej dzisiaj jest jedynie... wtórne. Twój wiersz powtarza jedynie to, co jest powtarzane od (conajmniej) VIII wieku i to w formie niezbyt strawnej: szczerze mówiąc, ta stylizacja na mowę dziecięcą, wywołuje we mnie obawy, że autorka dużo lepiej nie potrafi. Poza może ostatnim fragmentem, który też nie zachwyca, czyta się to fatalnie, nie ma żadnego rytmu, żadnej plastyczności, jedynie taka infantylność w wydaniu, które nie wzrusza, lecz wywołuje lekkie zażenowanie. Dlaczego więc czytelnik miałby czytać Ciebie, skoro może sięgnąć po klasykę Czanga Kiu Linga?

Oczywiście, wszyscy tutaj się dopiero uczymy pisania, ale zachęcam już teraz do przemyślenia pewnych kwestii.



@Jerzy_Edmund_Sobczak
Nie mam nic przeciwko prowokowaniu do dyskusji o poezji, oczywiście pod warunkiem, że odbywa się to grzecznie i merytorycznie :)
Ja również nie roszczę sobie praw do nieomylności, ten wiersz wywołuje we mnie jednak wrażenie, że autorka napisała właśnie tak niby dziecięco, infantylnie, powierzchownie, bo dużo lepiej nie potrafi. Gdy patrzę na ten wiersz poprzez pryzmat moich wspomnień dzieciństwa, to wydaje mi się bardzo ubogi.
Zbyt ubogi, mało plastyczny, zbyt kaleki w formie, by mógł oddziaływać jako impresja. Ale szanuję odmienne zdanie. Każdy ma własny odbiór.

Pozdrawiam serdecznie

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

@Pola_Paris

Wiesz, Pola, lubię dyskutować o poezji.
I oczywiście, tak jak zwróciłem na to uwagę powyżej, oprócz kwestii tekstu jest również kwestia odbioru przez czytelnika.
Stąd często takie kontrowersje przy ocenianiu wierszy.
Ale poezja ma właśnie to do siebie.
Nie jest jednoznaczna.

Sam byłem i jestem komentatorem na portalach, gdzie taka funkcja recenzenta istnieje.

A ja przecież jeszcze nie czytałem Twojej poezji.
Co muszę natychmiast nadrobić.
Pozdrawiam.

[gabrysia_cabaj]

autorka napisała właśnie tak niby dziecięco, infantylnie, powierzchownie, bo dużo lepiej nie potrafi. @Pola_Paris


Dziecko

Niby mizerne, prawie przejrzyste
z tą płetwą grzbietową -
kiedy się pochyla. Aż dziwne
z wypustkami skrzydeł. I jeszcze

coś między słonecznikiem a wróblem
podnoszącym piórko. Twierdzi,
że lubi pomagać ludziom, bo w sercu
ma tęczę. Czasem głośno płacze

z niemocy w końcu wyciskając dwie łzy
i mówi: to łatwizna


to to samo dziecko, ale o rok młodsze, więc coś w tym jest, że dużo lepiej nie potrafię, No cóż - taki los, Pola Paris

[Pola_Paris]

A ten wiersz akurat całkiem mi się podoba. Jest ciekawy, bezpretensjonalny, pełen ciepłego uroku, czuć tę osobistą więź :)
Pozdrawiam

[gabrysia_cabaj]

@Pola_Paris
to znaczy, że Różowe niebo jest wierszem pretensjonalnym?
Jak to możliwe, żeby siedmioletnie dziecko, którego piosenkę w całości zacytowałam, było pretensjonalne???
:)

[Pola_Paris]

Nie napisałam, że "Różowe niebo" jest wierszem pretensjonalnym, tylko że
"Dziecko" nim nie jest.

[gabrysia_cabaj]

jeśli wyłapujesz w tym krótkim tekście, w większości ściśle zacytowanym przez autorkę, jakieś błędy, to niewiele z niego rozumiesz, więc sugerowałabym zaniechanie czytania - tyle wspaniałych, innych wierszy, jasnych, o miłości np. możesz przeczytać w sieci, a przyszłaś tu, żeby co? żeby odreagować coś? złość?
no to pozdrawiam
g.