Historia kołem z ksiąg

[Hubert_Winczewski]

To spada zimna z nieba kropelka.
Waląc w chodniki z szumem fal.
Z małych kropelek kałuża wielka.
Niebo piorun rozcina w dal.
A chmury, się piętrzą.
Z nieba iskry i pioruny gromkie lecą.
Lecą ale nie spadają gdzieś znikają jasne kły.
Co rusz werble ognia grają tam gdzie los jest zły.
Wypalane jeszcze stoją stare mosty.
A obok nich jasne światło grom zaprószy.
Znikną tak jak wszystko niknie gdy historia nasza pszczy.
A gdy znowu błysk zobaczysz to nowe mosty będą trzy.

Słońce przychodzi i niebo się jarzy.
W lasach zaś już znika mrok.
Na rynku kupiec towar waży.
Gdy nagle wypada mu z jego rąk.
Spada w mgnieniu i się rozpada.
Tak jak wszystko wokół z czego los się składa.
Spadnie raz i spadnie drugi i zatoczy nowy krąg.
Jak historia się powtórzy, słowem z ksiąg.
Jak gwiazdy się palą i świecą.
Jak gdy zgasną na nic płomień trzymany świecą.
Świecą zgaśnie się wypali knot wymienisz choć na nic.
Bo trzeciego nie wymienisz bo nie ujrzysz nic.

I drzewo na łące rozrasta się wielkie.
I cieniem przysłania górski stok.
Ostatnie wystało gdy znikły wszelkie.
I ostatnie rzuca zimny mrok.
Lecz zniknie i spadnie.
Tak jak górski stok się stępi i zapadnie.
I zostanie przestrzeń goła bez krzty cienia z szatą łąk.
Nawet jeśli nikt do tego nie przyłożył rąk.
Potem łąka, się rozrośnie.
Drzewa wstaną a szczyt górski znów urośnie.
Potem zniknie nów się waląc tak jak znika wszystko nam.
Jedyne co zostanie to wieczny czas.

Pamięć roztrząsać o wszystko można.
Lecz tą pamięć o pamięci zapomną w net.
Gdy kwiatów zobaczysz na łące rzędy.
I po innych zapomnisz o tych sprzed.
O różach, o mleczach.
I o innych nie związanych małych rzeczach.
Gdy cię lato znów zostanie to zapomnisz jak lód lśni.
Za to w zimę znów zobaczysz z lodu kły.
I staniesz, w środku wieków.
I na oczy swe zobaczysz kilka dziejów.
Znowu ujrzysz parę gromów, drzewa w śniegu co znów lśni.
Parę grani co się kruszy i odwilż nową w mig.