przekwitamy za szybko

[looesje_]

bez miłości
błądzimy od świtu do świtu
zobojętnieni

pośród okruchów
namiastką chleba karmiąc
wygłodniałe usta

mijamy się co dzień od nowa
wśród bezpańskich serc
na ulicach
wyrastają melancholie

[Carat]

@looesje_

"zobojętnieni" to możemy być kwasem albo zasadą ;)
Brakuje mi w drugiej strofie odpowiedzi na pytanie; kogo tym chlebem karmimy? Siebie czy innych(jakich?)?
Ponarzekałem sobie ^^ Za to 3 zwrotka mi podchodzi.
Pozdrawiam.
EDIT:
Doszukałem się w słowniku PWN, że można używać "zobojętniać" jako "pozbawiać kogoś uczuć". Mea culpa. Miło by było jakby jakaś mądra duszyczka rozwiała moje wątpliwości co do użycia tego słowa(bo nadal są) :)

[looesje_]

@Carat


pomagając sobie słownikiem synonimów zobojętniać to czynić neutralnym. możemy to sprowadzić również do reakcji chemicznej, gdzie za wikipedią: Reakcja zobojętniania (neutralizacji) reakcja chemiczna między kwasem a zasadą, która prowadzi do zmiany pH środowiska reakcji w kierunku bardziej obojętnego odczynu.

Miałam na myśli, że pozbawiamy siebie uczuć i czynimy siebie obojętnymi na uczucia innych i swoje, nie znajdując i nie umiejąc odnaleźć tego co właściwe...ot, taka moja dedukcja :)

Jeżeli chodzi o drugą: w domyśle swoje usta.... siebie - kłamstwami o szczęściu.

Tyle chyba z mojej strony :)