Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pozwól

Joanna_Bogdańska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna_Bogdańska

Joanna_Bogdańska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dopóki żyję na tym łez padole
Serce bije i dusza się tli
Oczy patrzą na ludzkie swawole
I w każdej nocy Boskie życie się śni

Na rozkaz stwórcy jeszcze istnieję
A Ciebie proszę...

Pozwól mi patrzeć na rozgwieżdżone niebo nocą
Po burzy lekkim powietrzem oddychać
Tak lubię gwiazdy, które w ciemności się złocą
Bo one pozwalają mi od zmartwień umykać

Pozwól wyciągać dłonie w kierunku słońca
W palce chwytać jego promienie
One napełniają mnie radością do końca
Ja chcę być sobą i nigdy się nie zmienię

Lecz gdy już moja godzina nadejdzie
Pozwól z lichtarza zdmuchnąć płomień
Wtedy moja dusza w spokoju do Boga odejdzie
I pozostanie po mnie garstka wspomnień

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • marekg
      późna godzina

      Przez marekg · Opublikowano

      @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • Leszek Piotr Laskowski
      Sędziwe lata.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • wiedźma
      milczenie

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Posem
      55#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
    • Łukasz Wiesław Jasiński
      Tęsknota

      Przez Łukasz Wiesław Jasiński · Opublikowano

      Ładnie 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...