Po obudzeniu się

[Mieczysław_Borys]

Kiedy oczy na świat otworzyłem,
To dniem zaledwie widniało.
Choć pół nocy minęło, snem się nie zmorzyłem,
Ale czułem się tak jakoś śmiało.

Ptaków posłuchać mogłem,
Jak za dobrych starych czasów
Słuchaniu ucho nadstawić chęcią pomogłem,
Za oknem mając setki hektarów lasów.

Jakoś tak bosko było
I tak jakoś lekko, jak w dzieciństwie.
Przed obudzeniem się nic strasznego nie śniło,
Jak w niektórych nocach bywało w sennym szaleństwie.

Ptaki różnorodne tak jakoś śpiewu dźwięki na duszę kładły
Nie do rozstroju nerwowego, ale i nie do dalszego uśpienia.
Niektóre nawet na balustrady usiadły,
Mówiąc: dzień dobry! a nie do widzenia.

W tym układzie usnąć za nic już nie mogłem;
Czując się tak jakby wierszowo.
I tak jakoś z bezsenności dzień wspomogłem,
Aby nowy rozpoczął się ptaszkowo.

Tymczasem pokój wyzłocił się słonecznymi promieni,
Aż jasność umysłu we mnie zaświtało.
I tak z wiosny radością jesteśmy uniesieni,
A tylko mojej Barbarze dobrze się spało.

Spij, Barbaro, Umiłowana, śpij...
Zanim dzwony kościelnego zegara zaczną bić.
A ty, Mietku, natchnienie z romantyzmu pij...
Zanim o romantyzmie możesz ...śnić...

Basi

Maj 2010 roku.

[teresa943]

@Mieczysław_Borys
Jeśli kochaliśmy tych, co odeszli do wieczności, zawsze będą powracać do nas we wspomnieniach; niektórzy nazywają je "cukierkowymi" ale ... miłość, która sięga poza grób, zawsze jest słodyczą miodu, który choć wysoko w niedosięgłej barci, wciąż budzi łaknienie; kto raz skosztował, ten do końca życia pamięta smak czułości.

Wiersz dedykowany, a więc b. osobisty, dlatego nie komentuję sposobu wyrażania emocji.

Pozdrawiam serdecznie, Mietku :)

[Mieczysław_Borys]

teresa943 - Miło i serdecznie dziękuję Krzysi. Pozdrawia Mietko.