Cel w Projektach na życie. XXI wiek.

[Sonia_Sucharska]

Gdy głowa ciężko chyli się do snu
skąpana w zachodu barwie
a Ty wiesz, że dzień zmarnowałeś
jedząc, pijąc, siedząc i patrząc tylko
jak wskazówka zegara biega nieustannie

i tylko tyle,
w pracy się wykazałeś
nic ponadto
a teraz dzień się kończy
niesmak pozostał
po niedopalonym papierosie
i coś ściska na dnie

a on zadzwoni i zapyta:
-co tam mała? co dziś porabiałaś?-
a ja wystraszona bo nie miałam celu
planu na dziś nie zrealizowałam
nie pisałam pracy
nie umiałam się uśmiechnąć
nie umiałam podnieść wzroku
nie potrafię więc powiedzieć nic.
-a wiesz praca, zakupy drobne
pięć bułek, odgrzany kotlet
no i jakoś tak-

M - Ale jak to?
Byłaś bezproduktywna?
K - Kochanie. Przyznaję. Tak.
M - Znów?
K - Tak. Jestem niezaradnasłabawiemprzepraszam.
M - To koniec. Nigdy nam razem nie wyjdzie. Żegnaj!
K - Ale ja Cię kocham!
Po drugiej stronie dźwięk odkładanej słuchawki

I tak jakoś trochę smutno, źle,
że wcale mnie nie kochasz
tylko chcesz bym miała cel.
Tak trzeba.
Nawet mama mi mówiła.

Ale mamo, kochanie, apeluję!
Ja mam cel. Kochać i kochaną być.
Zbyt mała siła argumentu.
Odrzucony wniosek
zginął gdzieś w niszczarce
projektów na życie
w szufladce XXI wiek

(K) - kobieta
(M) - mężczyzna