Dzięki Bogu dzięki świadomości

[WiJa]

Nic, nigdzie nie ginie, tylko się odkłada z pamięcią wszystkiego tego, co było dotychczas, chociaż do tego, co jest odłożone nie ma co wracać. Ale też nie ma tak, żeby się coś odłożyło, a zarazem nie przekształcało, nie rozwijało, nie wzbogacało. Po prostu, rzecz życia nie jest w powielaniu się i trwaniu w jednym i tym samym, nawet jeśli, wydawałoby się, że czegoś wreszcie/w końcu doskonałego w doskonałości.
Grunt, że (tak to właśnie) rodzi się świadomość.
Świadomość, a więc pewien zbiór/zespół, pewnych cech, w pewien sposób, czyli siłą/bliskością rzeczy oddzielony (albo i nie oddzielony, a nawet na pewno nie, ale szczególny) od całej reszty, w wędrówce od tego, co było, ku temu, co będzie.
Tak to więc coś/życie się dzieje, ale dzięki Bogu, czyli/albo świadomości może się dziać celowo.

P.S.
A kiedy tak, to nic, nigdy nie jest przesądzone.

P.S. II
Od myślenia głowa tęga, chociaż są tacy, którym tylko pęka.

[makarios_]

http://www.poezja.org/wiersz,60,149211.html

(:)

W dniu 07.12.2014 r. o 14:50 po raz pierwszy zauważyłem, że administrator (lub jego moderatorzy) po raz kolejny bezpodstawnie ograniczyli moją wolność słowa, wyrażanego również w tym serwisie. Oto komunikat, który ukazuje się ilekroć usiłuję zamieścić w serwisie www.poezja.org mniej czy bardziej artystyczną wypowiedź:

[color=red]Zostal nalozony ban na to konto.

Ban wygasa za 36693 sekund.

Wiadomosc od moderatora: to portal poetycki, a nie teologiczny

[WiJa]

@makarios_
odpowiedź pod rzeczonym adresem